ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΙΜΠΡΑΗΜ.

Καύση απορριμμάτων ή Πόλεις χωρίς Σκουπίδια;

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/02/2011  Εφημερίδα Αυγή.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΙΜΠΡΑΗΜ*

Ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα. Η φύση δεν παράγει απορρίμματα. Στα φυσικά οικοσυστήματα, αυτό που θεωρείται απόβλητο από ένα οργανισμό, αποτελεί χρήσιμη πρώτη ύλη για κάποιον άλλο, και έτσι, τίποτα δεν χάνεται και συνεχίζεται αρμονικά ο αέναος κύκλος της ζωής.

Οι σύγχρονες ανθρώπινες κοινωνίες διαταράσσουν αυτόν τον κύκλο με τρεις τρόπους. Πρώτον, ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει ένα ευρύ φάσμα ουσιών και υλικών που δεν υπήρχαν στη φύση ή δεν προϋπήρχαν σʼ αυτή τη μορφή. Τα πλαστικά είναι ένα καλό παράδειγμα. Ακόμη και το τυπωμένο χαρτί, είναι δύσκολο να αφομοιωθεί χωρίς παρενέργειες μέσω των φυσικών διεργασιών, αφού συνήθως περιέχει τοξικές λευκαντικές ουσίες και μελάνια με βαρέα μέταλλα.

Δεύτερον, οι ρυθμοί παραγωγής απορριμμάτων στις σύγχρονες βιομηχανικές κοινωνίες ξεπερνούν τη δυνατότητα των οικοσυστημάτων να αφομοιώσουν γρήγορα τα απορρίμματα με φυσικές διεργασίες, με αποτέλεσμα τη συσσώρευση τεράστιων όγκων σκουπιδιών που αποτελούν πλέον ένα μείζον πρόβλημα το οποίο καλούμαστε να διαχειριστούμε.

Τρίτον, αν και εξαρτώμαστε απολύτως από τη φύση για την απόληψη των πρώτων υλών που χρειαζόμαστε για την επιβίωσή μας, έχουμε διαχωρίσει τα δύο ρεύματα απόληψης και απόρριψης χρήσιμων υλικών, με αποτέλεσμα να επιβαρύνουμε διπλά. Τι κάνουμε λοιπόν; Η ʽορθοδοξίαʼ των ημερών επιτάσσει δύο ʽλύσειςʼ: το θάψιμο και το κάψιμο. Καμία από τις δύο δεν λύνει όμως το γόρδιο δεσμό των απορριμμάτων, αφού και οι δύο δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα στη ρίζα του. Με άλλα λόγια, βλέπουν τα απορρίμματα σαν πρόβλημα που πρέπει να ξεφορτωθούμε και όχι σαν χρήσιμες και πολύτιμες πρώτες ύλες που πρέπει να επανενταχθούν στην αέναη ροή της ύλης που κρατά τον πλανήτη μας ζωντανό. Η ταφή των απορριμμάτων, είτε σε ανεξέλεγκτες χωματερές, είτε σε ελεγχόμενους χώρους ʽυγειονομικής ταφήςʼ, έχει δεχθεί προ πολλού τα πυρά από πολλές πλευρές. Και δικαίως.

Η σπατάλη πρώτων υλών, η ρύπανση των υπόγειων υδροφορέων από τα τοξικά κατασταλάγματα, η πρόκληση πυρκαγιών, οι εκλύσεις τοξικών διοξινών από την εκούσια ή μη καύση των σκουπιδιών, η υποβάθμιση περιοχών, η αφόρητη δυσωδία, είναι μερικές μόνο από τις επιπτώσεις της επιλογής αυτής. Γιʼ αυτό άλλωστε και οι πολίτες των περιοχών που επιλέγονται για υποδοχή απορριμμάτων προς ταφή αντιδρούν και διαμαρτύρονται για την υποβάθμιση της ζωής τους. Ειδικότερα στην Ελλάδα, τα προβλήματα που θίξαμε παρουσιάζονται στον υπερθετικό βαθμό. Πάνω από χίλιες ανεξέλεγκτες χωματερές (και χιλιάδες μικρότεροι σκουπιδότοποι σε ρέματα και χέρσα γη), συνθέτουν μια εικόνα υποβάθμισης και ντροπής. Οι χωματερές αυτές αποτελούν τη σημαντικότερη πηγή έκλυσης διοξινών στη χώρα, επιβαρύνοντας την τροφική αλυσίδα και εν τέλει την υγεία όλων μας.

Ορθώς λοιπόν αποτελεί πολιτική επιλογή το κλείσιμο όλων των παράνομων και ανεξέλεγκτων χωματερών. Το ερώτημα βέβαια είναι τι θα τις αντικαταστήσει. Μία από τις προτεινόμενες επιλογές είναι η καύση των απορριμμάτων με ή χωρίς απόληψη ενέργειας. Είναι όμως η επιλογή αυτή λογική; Προστατεύει το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία; Λύνει εν τέλει το πρόβλημα;

Η απάντηση είναι όχι. Η καύση απορριμμάτων (ή αλλιώς θερμική επεξεργασία) είναι ακριβή, αναποτελεσματική και επικίνδυνη μέθοδος διαχείρισης, η οποία δε συμβαδίζει με τις αρχές της αειφορίας και της βιώσιμης ανάπτυξης και επιπλέον δεν είναι συμβατή με άλλες ηπιότερες μεθόδους διαχείρισης, όπως για παράδειγμα η ανακύκλωση και η κομποστοποίηση. Η απόρριψη της καύσης και γενικότερα όλων των συγγενών τεχνολογιών θερμικής επεξεργασίας των απορριμμάτων (αλλά και των βιομηχανικών και νοσοκομειακών αποβλήτων) βασίζεται σε μια σειρά από ισχυρά επιχειρήματα τα οποία συνηγορούν κατά της συγκεκριμένης τεχνολογίας.

Ρύπανση

Τα εργοστάσια καύσης αποβλήτων είναι άρρηκτα δεμένα με την έκλυση διοξινών και εκατοντάδων άλλων τοξικών ουσιών. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η καύση των αποβλήτων θεωρείται η σημαντικότερη πηγή έκλυσης διοξινών, ενώ ταυτόχρονα ευθύνεται για ένα σημαντικό ποσοστό των εκλύσεων υδραργύρου στο περιβάλλον.

 Ανεπαρκείς έλεγχοι – αδυναμία τήρησης των κανονισμών

Η σημερινή τεχνολογία δεν παρέχει τη δυνατότητα συνεχούς και αδιάλειπτης παρακολούθησης των συγκεντρώσεων των πιο τοξικών ρύπων. Οι όποιες μετρήσεις γίνονται, βασίζονται σε αμφίβολες μεθοδολογίες και υποβαθμίζουν το πραγματικό πρόβλημα. Ακόμη κι έτσι, τα περισσότερα εργοστάσια καύσης αποβλήτων δεν μπορούν να ανταποκριθούν στους ισχύοντες κανονισμούς για τον έλεγχο της ρύπανσης.

Η καύση ʽανακυκλώνειʼ το πρόβλημα, δεν το λύνει

Η καύση δεν εξαφανίζει τα απόβλητα και βέβαια δεν εξαλείφει τους ρύπους. Η εφαρμογή αντιρρυπαντικής τεχνολογίας έχει απλώς ως αποτέλεσμα τη μεταφορά του προβλήματος από την ατμόσφαιρα στο έδαφος και τα νερά.

Η καύση είναι με διαφορά η πιο ακριβή μέθοδος διαχείρισης των αποβλήτων

Τα σύγχρονα εργοστάσια καύσης αποτελούν πανάκριβη και συχνά απαγορευτική επιλογή, σε σχέση με εναλλακτικές μεθόδους διαχείρισης. Η υψηλή επένδυση που απαιτείται έχει οδηγήσει συχνά πολλές δημοτικές αρχές σε οικονομική κρίση και στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Η καύση είναι επιλογή εντάσεως κεφαλαίου και όχι εργασίας

Η καύση δημιουργεί λιγότερες θέσεις εργασίας σε σχέση με άλλες μεθόδους διαχείρισης, όπως για παράδειγμα η ανακύκλωση.

 Η καύση σπαταλά ενέργεια

Μία ολοκληρωμένη ανάλυση του κύκλου ζωής της τεχνολογίας αυτής, δείχνει ότι συχνά η καύση σπαταλά περισσότερη ενέργεια απʼ αυτήν που παράγεται καίγοντας τα απόβλητα. Η ανακύκλωση αποτελεί σαφώς ορθολογικότερη επιλογή αν θέλουμε να εξοικονομήσουμε ενέργεια μέσω της διαχείρισης των απορριμμάτων.

Η καύση δεν είναι συμβατή με τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης και της καθαρής παραγωγής

Η καύση δεν ανταποκρίνεται στα κριτήρια της καθαρής παραγωγής που περιλαμβάνουν τέσσερα τουλάχιστον προαπαιτούμενα:

- υψηλό βαθμό απόδοσης και καταστροφής των τοξικών ουσιών, συνδυαζόμενο με:

- συγκράτηση όλων των παραπροϊόντων

- αναγνώριση και καταγραφή όλων των παραπροϊόντων

- απουσία ανεξέλεγκτων εκλύσεων.

Η καύση δεν είναι επίσης συμβατή με τρεις βασικές αρχές του διεθνούς περιβαλλοντικού δικαίου:

- την αρχή της πρόληψης

- την αρχή της προφύλαξης, και

- τον περιορισμό της διασυνοριακής ρύπανσης.

Η λύση: Πόλεις χωρίς σκουπίδια

Τα τελευταία χρόνια, η Οικολογική Εταιρία Ανακύκλωσης και η Greenpeace σε συνεργασία με το WWF και το Δίκτυο Μεσόγειος SOS, έχουν επεξεργαστεί και καταθέσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο διαχείρισης των απορριμμάτων προς την Πολιτεία και την τοπική αυτοδιοίκηση. Κεντρικός άξονας του προτεινόμενου μοντέλου είναι η επαναχρησιμοποίηση – κομποστοποίηση – ανακύκλωση των απορριμμάτων, αντί άλλων επικίνδυνων τεχνολογιών και μεθόδων διαχείρισης, όπως η ταφή και η καύση. Η λύση αυτή είναι όχι μόνο η πλέον ρεαλιστική, αλλά και αυτή με τα περισσότερα περιβαλλοντικά, κοινωνικά και οικονομικά οφέλη.

Κλείνοντας, μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, η οργή και ο πανικός είναι οι χειρότεροι σύμβουλοι. Όπως και σε πολλά άλλα καυτά ζητήματα που ταλανίζουν τη χώρα, το ουσιαστικό είναι να θέσουμε τα σωστά ερωτήματα για να βρούμε τις σωστές απαντήσεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το ερώτημα αν θα πρέπει να κατασκευάσουμε εργοστάσια καύσης είναι εκ του πονηρού, μιας και προωθείται από πλασιέ εταιριών που νοιάζονται για τη μεγιστοποίηση των κερδών τους και όχι για τη βιωσιμότητα του πλανήτη μας. Ήδη μέσα από το νόμο για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας η καύση απορριμμάτων επιδοτείται εν μέρει ως ανανεώσιμη τεχνολογία, κάτι που σημαίνει ότι πιθανόν στο μέλλον να επιβαρυνόμαστε μέσα από το τέλος ΑΠΕ για να πλουτίζουν συγκεκριμένοι επιχειρηματικοί όμιλοι που επένδυσαν σε μία επικίνδυνη τεχνολογία.

Στο μόνο λογικό ερώτημα που μπορεί και οφείλει να θέσει κανείς, το ερώτημα δηλαδή ʽποιός είναι ο πιο αποδοτικός και φιλικός προς το περιβάλλον τρόπος για να διαχειριστούμε τα σκουπίδια μας;ʼ, η απάντηση είναι μονοσήμαντη. Μείωση-Επαναχρησιμοποίηση- Ανακύκλωση. Το τρίπτυχο αυτό εγγυάται την αειφορία και είναι το μόνο που μπορεί να μας οδηγήσει σε ένα βιώσιμο μέλλον. Είναι το μόνο που μπορεί να κάνει τις ʽΠόλεις χωρίς σκουπίδιαʼ μια πραγματικότητα στα χρόνια που έρχονται. Η επιλογή είναι δική μας. B

Σημείωση

Μπορείτε να βρείτε αναλυτικά πληροφορίες για την καύση απορριμμάτων και την εναλλακτική πρόταση των περιβαλλοντικών ΜΚΟ στην ιστοσελίδα www.greenpeace.gr

* Συντονιστής Εκστρατειών

Ελληνικό Γραφείο της Greenpeace

Αιολικά Πάρκα σε προστατευόμενες φυσικές περιοχές.

Κατευθυντήριες γραμμές της Ευρ. Επιτροπής

http://europa.eu/rapid/pressReleasesAction.do?reference=IP/10/1450&format=HTML&aged=0&language=EL&guiLanguage=en

Κατευθυντήριες γραμμές για τον συμβιβασμό αντιθέσεων μεταξύ της ανάπτυξης της αιολικής ενέργειας και της πολιτικής για τη βιοποικιλότητα

Μολονότι η αιολική ενέργεια δεν απειλεί εν γένει την άγρια πανίδα και χλωρίδα, η άτοπη χωροθέτηση ή ο άστοχος σχεδιασμός αιολικών πάρκων είναι δυνατόν να έχουν δυσμενείς επιπτώσεις σε ευπαθή είδη και ενδιαιτήματα. Για τον λόγο αυτό, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσίευσε σήμερα κατευθυντήριες γραμμές για την ανάπτυξη της αιολικής ενέργειας σε προστατευόμενες φυσικές περιοχές. Αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές ισχύουν για το δίκτυο Natura 2000, το οποίο αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής για τη βιοποικιλότητα και σημαντικό εργαλείο στο πλαίσιο των προσπαθειών της ΕΕ για την αναχαίτιση και την αντιστροφή της απώλειας της βιοποικιλότητας έως το 2020. Η αιολική ενέργεια πρέπει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην επίτευξη του ενωσιακού στόχου αύξησης σε 20% του μεριδίου των ανανεώσιμων πηγών στη συνολική κατανάλωση ενέργειας στην Ευρώπη έως το 2020 και δεν αποκλείεται εξ ορισμού η ανάπτυξή της σε περιοχές Natura 2000. Τα αναπτυξιακά σχέδια αιολικής ενέργειας πρέπει να αξιολογούνται κατά περίπτωση.

Ο αρμόδιος για το περιβάλλον Ευρωπαίος Επίτροπος Janez Potočnik δήλωσε:«Με αυτές τις νέες κατευθυντήριες γραμμές παρέχεται στα κράτη μέλη και τη βιομηχανία σαφήνεια για την ανάληψη δραστηριοτήτων ανάπτυξης της αιολικής ενέργειας που να συνάδουν με τις απαιτήσεις του δικτύου Natura 2000. Δεν πρόκειται για αλλαγή της νομοθεσίας ή της πολιτικής, αλλά απλώς για καθοδήγηση σχετικά με την ισχύουσα νομοθεσία. Σκοπός μας είναι να διασφαλίσουμε ότι θα επιτευχθούν οι στόχοι μας για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τηρώντας παράλληλα τη νομοθεσία της ΕΕ για την προστασία των ειδών άγριας πανίδας και χλωρίδας.»

Το κλειδί είναι ο στρατηγικός σχεδιασμός

Δημοσιεύτηκαν σήμερα κατευθυντήριες γραμμές για την αποφυγή αντιθέσεων μεταξύ της ανάπτυξης της αιολικής ενέργειας και της διατήρησης της βιοποικιλότητας σε προστατευόμενες περιοχές του δικτύου Natura 2000. Σε αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές υπογραμμίζεται η σημασία του στρατηγικού σχεδιασμού και η ανάγκη για ποιοτικώς επαρκή αξιολόγηση των νέων αναπτυξιακών έργων. Στις κατευθυντήριες γραμμές περιλαμβάνονται παραδείγματα βέλτιστων πρακτικών και υποδεικνύονται τρόποι ανάπτυξης έργων αιολικής ενέργειας με τους οποίους είναι δυνατόν να αποφευχθεί η καταστροφή της φύσης σε ευαίσθητες περιοχές.

Ο στρατηγικός σχεδιασμός των αναπτυξιακών έργων αιολικών πάρκων σε ευρεία γεωγραφική κλίμακα αποτελεί έναν από τους αποτελεσματικότερους τρόπους για να ελαχιστοποιούνται οι επιπτώσεις των αιολικών πάρκων στην φύση και την άγρια πανίδα και χλωρίδα από τα πρώτα στάδια της διαδικασίας σχεδιασμού. Με τον στρατηγικό σχεδιασμό δεν συγκροτείται απλώς πιο ολοκληρωμένο πλαίσιο ανάπτυξης, αλλά περιορίζεται και ο κίνδυνος να προκύψουν σε μεταγενέστερα στάδια δυσκολίες και καθυστερήσεις σε επίπεδο μεμονωμένων έργων.

Ιστορικό

Η Ευρώπη έχει θέσει ως στόχο για το 2020 να ανέλθει σε 20% το μερίδιο των ανανεώσιμων πηγών στη συνολική κατανάλωση ενέργειας και η αιολική ενέργεια είναι μια από τις ανανεώσιμες πηγές που προορίζεται να συμβάλει σημαντικά στην επίτευξη αυτού του στόχου. Η αιολική ενέργεια βοηθά επίσης στην ουσιαστική μείωση των εκπομπών θερμοκηπιακών αερίων και ατμοσφαιρικών ρύπων, καθώς και στον περιορισμό της κατανάλωσης γλυκού νερού που χρησιμοποιείται για τη συμβατική ηλεκτροπαραγωγή στην ΕΕ. Η αιολική ενέργεια έχει αναπτυχθεί ραγδαία την τελευταία δεκαετία και το μερίδιό της στη συνολική κατανάλωση ενέργειας στην ΕΕ το 2009 ανήλθε σε περίπου 4,8%. Το ποσοστό αυτό αναμένεται τουλάχιστον να τριπλασιαστεί έως το 2020.

Το πανευρωπαϊκό οικολογικό δίκτυο Natura 2000, το οποίο αποτελείται από περίπου 26 000 τόπους στις 27 χώρες της ΕΕ, συστάθηκε με βάση την οδηγία του 1992 για τα ενδιαιτήματα και καλύπτει σχεδόν το 18% του χερσαίου εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο στόχος του δικτύου είναι η διατήρηση και αειφόρος χρήση των περιοχών με υψηλής αξίας βιοποικιλότητα και η εξασφάλιση της μακροπρόθεσμης επιβίωσης των πλέον πολύτιμων και απειλούμενων ειδών και ενδιαιτημάτων της Ευρώπης. Το Natura 2000 δεν είναι σύστημα αυστηρά προστατευόμενων βιοτόπων όπου απαγορεύεται κάθε είδους ανθρώπινη δραστηριότητα. Μολονότι το δίκτυο βεβαίως θα συμπεριλαμβάνει προστατευόμενους βιότοπους, η ιδιοκτησίατου μεγαλύτερου μέρους των εκτάσεων που περιλαμβάνει θα παραμείνει μάλλον ιδιωτική και η έμφαση θα δοθεί στη διασφάλιση της μελλοντικής διαχείρισης των εκτάσεων αυτών με περιβαλλοντικά αειφορικό αλλά και οικονομικά βιώσιμο τρόπο.

Περισσότερες πληροφορίες

Κατευθυντήριες γραμμές για την αιολική ενέργεια και το δίκτυο Natura 2000

http://ec.europa.eu/environment/nature/natura2000/management/guidance_en.htm

Η πολιτική της ΕΕ για τη φύση και τη βιοποικιλότητα

http://ec.europa.eu/environment/nature/index_en.htm

Η πολιτική της ΕΕ για την αιολική ενέργεια

http://ec.europa.eu/energy/renewables/wind_energy/wind_energy_en.htm

Η πλήρης Έκθεση για λογαριασμό της Κομισιόν βρίσκεται εδώ: http://ec.europa.eu/environment/nature/natura2000/management/docs/Wind_farms.pdf

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ

Δύο μήνες μετά την επιχείρηση-σκούπα στον Ασωπό, μυστήριο παραμένει το τι συμβαίνει με τα επικίνδυνα απόβλητα. Το υπουργείο δεν ανακοινώνει τις ρυπαίνουσες βιομηχανίες και κανείς δεν ξέρει τι κάνουν τώρα με τα απόβλητά τους -αφού οι αρμόδιες εταιρείες για τη μεταφορά τους στο εξωτερικό δηλώνουν πως δεν έχουν πάρε-δώσε με βιομηχανίες των Οινοφύτων. Την ίδια ώρα φαίνεται πως οι τελευταίες λειτουργούν με περιβαλλοντικούς όρους της παλιάς νομοθεσίας και αρμόδιος να τις ελέγξει είναι ένας και μοναδικός υπάλληλος στη Νομαρχία....

ΑΠΟΘΗΚΕΥΜΕΝΟΙ 600.000 ΤΟΝΟΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΝ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΥΠΕΧΩΔΕ, στη χώρα μας παράγονται ετησίως περί τους 333.000 τόνοι επικίνδυνων αποβλήτων. Από αυτούς, το 62% υποβάλλονται σε εργασίες διάθεσης και το υπόλοιπο σε εργασίες αξιοποίησης. Σε απλά Ελληνικά, το 62% πετάγεται, άγνωστο πού, και ύστερα από τι είδους διαχείριση.

Σε μεγάλο ποσοστό αφορούν απόβλητα από θερμικές επεξεργασίες (44,5 χιλιάδες τόνοι, κυρίως από τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα) και απόβλητα από τη χημική βιομηχανία (25.000 τόνοι).

Εκτιμάται ότι το 40% περίπου των τοξικών και επικίνδυνων βιομηχανικών αποβλήτων παράγεται στην περιοχή της Αττικοβοιωτίας και το 30% στην Κεντρική Μακεδονία. Η συνολική ποσότητα επικίνδυνων αποβλήτων που μεταφέρεται στο εξωτερικό «λόγω απουσίας των απαιτούμενων υποδομών στην Ελλάδα», όπως αναφέρεται στην έκθεση του ΥΠΕΧΩΔΕ, ανέρχεται σε 1.550 τόνους, με προορισμό κυρίως τη Γερμανία (πάνω από το 70%

..------------>  http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathcommon_1_06/11/2007_1287057
-- 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΓΓΑΡΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟ;

Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην Ουγγαρία από τη διαρροή κόκκινης λάσπης από το εργοστάσιο επεξεργασίας βωξίτη για παραγωγή αλουμινίου, μας φέρνει στο νου την αντίστοιχη κατάσταση στον Κορινθιακό. Επί 46 χρόνια 750.000 τόνοι κόκκινης λάσπης κάθε χρόνο διοχετεύονται στη θάλασσα και στη στεριά. Τεράστιο μέρος του βυθού του Κορινθιακού Κόλπου καλύπτεται πλέον με αυτό το επικίνδυνο ίζημα.

Η τραγωδία στην Ουγγαρία μας δείχνει πόσο δύσκολη υπόθεση είναι η διαχείρση της κόκκινης λάσπης.To διαρκές έγκλημα στον Κορινθιακό δεν μπορεί να κρυφτεί.

Νομοθεσία για τα οικοδομικά απόβλητα

 Μετά από 6 ολόκληρα χρόνια  αναβολών,  δημοσιεύτηκε επιτέλους στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως η Κοινή Υπουργική Απόφαση για τα Απόβλητα Εκσκαφών, Κατασκευών και  Κατεδαφίσεων-Α.Ε.Κ.Κ. με στοιχεία ΚΥΑ 36259/1757/Ε103/ ΦΕΚ  1312/24-8-2010 τ. β΄

Πρόκειται για μια αναγκαία νομοθετική ρύθμιση, που έρχεται να βάλει τάξη στην εξωφρενική κατάσταση που επικρατεί με τα μπάζα στην χώρα μας, μετά από έξι ολόκληρα χρόνια κωλυσιεργιών και διαβιβάσεων του σχεδίου από τον Άννα στον Καϊάφα. Η κατάσταση με τις διάσπαρτες αποθέσεις μπάζων (ακόμη και μέσα σε πόλεις), με τις επιδρομές στους ποταμούς για αδρανή υλικά, που θα μπορούσαν να καλυφθούν με ανάκτηση υλικών από τα οικοδομικά απόβλητα, και με την σχεδόν παντελή απουσία ανακύκλωσης, έχει ήδη ξεπεράσει κάθε ανεκτό όριο και δε μπορεί να συνεχιστεί άλλο.

Η ΚΥΑ έχει θετικά στοιχεία,  καθώς :

·  Εισάγει την αρχή της ευθύνης του «διαχειριστή» (αυτού που παράγει τα εν λόγω απόβλητα ), με την υποχρεωτική σύνταξη σχεδίου Διαχείρισης Αποβλήτων, ως στοιχείο του πολεοδομικού φακέλου του έργου.

·  Υποχρεώνει τις εταιρίες με δραστηριότητες που παράγουν τέτοια απόβλητα, να  συμβληθούν με «συστήματα» διαχείρισής τους (σύμφωνα με τον νόμο 2939/01), ή να συστήσουν ανάλογα δικά τους συστήματα.

·  Προβλέπει χρονικά κλιμακούμενους ποσοτικούς στόχους ανάκτησης και επαναχρησιμοποίησης (30% επανάχρηση, ανακύκλωση, ανάκτηση ως 2012, 50% ως το 2015 και 70%  το 2020)

·  Ορίζει ασφαλιστική δικλίδα μέσω Πολεοδομίας για την σωστή διάθεσή τους, με κατάθεση τραπεζικής εγγυητικής επιστολής ώστε να διασφαλίζεται η νόμιμη διαχείριση των οικοδομικών αποβλήτων.

·  Προβλέπει τόσο τακτικούς όσο και έκτακτους ελέγχους

·  Ενσωματώνει εγκαίρως στοιχεία από την ΟΔΗΓΙΑ 2008/98/ΕΚ που απαιτεί εναρμόνιση του  Εθνικού Δικαίου μέχρι 31/12/2010.

Επισημαίνουμε όμως ότι:

·  Το χρονικό περιθώριο που δίδεται, ως την (1-1-2014) για την πλήρη γεωγραφική κάλυψη της Ελληνικής επικράτειας, σε όρους δημιουργίας και λειτουργίας συστημάτων από τους ενδιαφερομένους, είναι υπερβολικό. Πιστεύουμε ότι μπορούσε και έπρεπε να είναι τουλάχιστον κατά ένα έτος συντομότερο.

·  Οι στόχοι περιορίζονται αυστηρά στις ελάχιστες απαιτήσεις της Οδηγίας 2008/98/ΕΚ  για τα απόβλητα και δεν ακολουθούν το παράδειγμα άλλων χωρών που ανέλαβαν δεσμεύσεις αρκετά πιο φιλόδοξες.

·  Προπάντων όμως υπογραμμίζουμε την ανάγκη για επιμελή και αξιόπιστη εφαρμογή διατάξεων και χρονοδιαγραμμάτων σε μια χώρα που δεν συνηθίζεται η συστηματική εφαρμογή των νόμων.

Η Ελλάδα πρέπει επιτέλους να πάψει να θυμίζει απέραντο μπαζότοπο, και αυτό θα πρέπει να γίνει το ταχύτερο.

Για περισσότερες πληροφορίες: Χάρης Μουρκάκος  6973 502745

ΠΑΡΝΩΝΑΣ.ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ Ή ΥΛΟΤΟΜΗΣΗ?

Πριν από λίγο καιρό έλαβα το παρακάτω  e-mail που πραγματικά με άφησε άναυδο.

<< Αγαπητέ Παναγιώτη
Στην περιοχή διασταύρωση "Αγριάνων προς Τσίντζινα" σε περίπατο μας στο δάσος πριν από μερικές εβδομάδες καταμετρήσαμε πάνω από 100 κορμούς κέδρων μεγάλης ηλικίας  και μεγάλου ύψους, ( πάνω από 5 μέτρα) που είχαν υλοτομηθεί.
Μετά από υπόδειξη μας το δασαρχείο Σπάρτης έκανε έρευνα και σφράγισε τουλάχιστον 20 κορμούς, αφήνοντας αρκετούς ασφράγιστους.
Σε δεύτερη έρευνα μας, είδαμε τους σφραγισμένους κορμούς, αλλά τον μεγαλύτερο αριθμό να έχει απομακρυνθεί από την περιοχή.
Σε προφορικό μας ερώτημα το Δασαρχείο δεν απάντησε ακόμα σχετικά με θέμα αυτό.

Για την επιτροπή αναδάσωσης Πάρνωνα
Π. Σουκαράς>>

Στον Πάρνωνα που είχε υποστεί τεράστια καταστροφή από τις πυρκαγιές του 2007 έγινε υλοτόμηση. Η υλοτόμηση αφορούσε Κέδρους ,προστατευόμενο είδος, που συναντάμε μόνο στον Πάρνωνα στην Κύπρο και στο Λίβανο. Απίστευτο όσο απίστευτη  είναι και η αντίδραση του δασαρχείου.

Έχουν περάσει τρία χρόνια από τις φωτιές και η αναδάσωση έχει κολλήσει στην γραφειοκρατία, ενώ το πακέτο Μολυβιάτη αναζητείται .    

Το Οικολογικό Παρατηρητήριο Πελοποννήσου θα προσπάθησει να ενώσει την φωνή και την δράση όλων για να προχωρήσει το πρόγραμμα αναδάσωσης και να προστατευθεί το υπάρχον δάσος. Σκοπός του Παρατηρητηρίου είναι ο συντονισμός διάσπαρτων πρωτοβουλιών περιβαλλοντικού-οικολογικού χαρακτήρα , καθώς και την αντιμετώπιση των προσβολών του περιβάλλοντος , που είναι ιδιαίτερα έντονες ως προς το μέγεθος και την έκταση.

To Oικολογικό Παρατηρητήριο Πελοποννήσου προτείνει να

· χαραχθεί μία συνεκτική πολιτική με γνώμονα την προστασία του δασικού μας πλούτου
· αναδιοργανωθεί η Δασική Υπηρεσία, για να μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντά της και να παράξει ουσιαστικό έργο.
· γίνει κατανοητή η σημασία της πρόληψης στη δασοπροστασία και επενδυθούν πόροι σε αυτή, εκπαιδευτούν οι τοπικές κοινωνίες και κάνουν την προστασία του δάσους δική τους υπόθεση.