Αγαπητοί φίλοι.
Μετά από καιρό ξανά μαζί για να σχολιάζουμε ότι έχει σχέση με την περιφέρεια Πελοποννήσου.
Μετά από καιρό ξανά μαζί για να σχολιάζουμε ότι έχει σχέση με την περιφέρεια Πελοποννήσου.
Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2014
Σάββατο 16 Απριλίου 2011
Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΙΣ ……….ΡΑΓΕΣ
Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΙΣ ……….ΡΑΓΕΣ!
Έπεσαν οι τίτλοι τέλους για τον σιδηρόδρομο της Πελοποννήσου μετά και την αναχώρηση και των τελευταίων τρένων από τον σταθμό της Καλαμάτας. Παράλληλα έχει αρχίσει η λεγόμενη αξιοποίηση της περιουσίας του ΟΣΕ στην περιφέρεια και η μάχη θα δοθεί για την μοιρασιά, τα φιλέτα, της περιουσίας. Για τα φιλέτα και την δήθεν αξιοποίηση!. Και όλα αυτά μετά από μια δαπανηρή ανακαίνιση της γραμμής κόστους 40 εκ. ευρώ.
Αρχές Απριλίου βρέθηκα για μία εβδομάδα στην Μαδρίτη. Βασικό μέσο για της μετακινήσεις μου από πόλη σε πόλη ήταν το τρένο. Καταπληκτικός ο σταθμός της Μαδρίτης ,υπερσύχρονα τρένα, όλα γεμάτα. Εκεί θα μου πείτε είναι κουτόφραγκοι και δεν έχουν καταλάβει ακόμα το λάθος τους να επενδύουν στα ΜΜΜ και να παρέχουν στον πολίτη υπηρεσίες επιπέδου. Είναι πίσω από εμάς! Όταν καταλάβουν το λάθος τους θα πέσουν στα πόδια μας για να τους δώσουμε την τεχνογνωσία για να ¨αξιοποιήσουν¨ την περιουσία του. Θα μας παρακαλάνε! Να και ένα παράπλευρο όφελος.
Παρακάτω παραθέτω ένα παλιό μου άρθρο ,ένα από τα πολλά που δημοσιεύτηκαν το προηγούμενο διάστημα, από όσους πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι ο σιδηρόδρομος είναι και πρέπει να αποτελέσει την ραχοκοκαλιά της ανάπτυξης στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, και μερικές φωτογραφίες από τον σιδηροδρομικό σταθμό Μαδρίτης. Έτσι για ενθύμιο.
ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΣ.ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ.
Η Πελοπόννησος πρέπει να αλλάξει σελίδα. Να ξεφύγει από την πολύπλευρη υποχώρηση και την αφόρητη υποβάθμιση τις ποιότητας ζωής των κατοίκων της. Η Πελοπόννησος αξίζει σίγουρα μία καλύτερη τύχη. Έχει όλες τις προϋποθέσεις να εξελιχθεί σε μία περιφέρεια αντάξια τις ιστορίας και των προσδοκιών των κατοίκων της. Πρέπει επιτέλους να δράσουμε αποφασιστικά για την υπεράσπιση των συμφερόντων και την βιώσιμη ανάπτυξη τις περιφέρειας.
Η κατάργηση του σιδηροδρομικού δικτύου τις Πελοποννήσου συνιστά ανέντιμη πράξη κατά των πολιτών τις Πελοποννήσου. Είναι δυνατόν να καταργείται μέρος σιδηροδρομικού δικτύου το οποίο πρόσφατα ανακαινίστηκε με κοινοτικά κονδύλια.
Επειδή δεν μπορούμε όμως να ζητάμε την λύση από το κράτος που είναι και μέρος του προβλήματος ,πρέπει οι φορείς τις περιφέρειας , συλλογικότητες αλλά και πολίτες να εργαστούμε πάνω σε ένα σχέδιο που θα θέση σε λειτουργία των σιδηρόδρομο στην περιφέρεια ως εσωτερικό Μετρό αλλά και ως τουριστική γραμμή.
Η Πελοπόννησος έχει ένα από τα ποιο όμορφα φυσικά τοπία. Η ακτογραμμή της αποτελεί πόλο έλξης για επισκέπτες από όλο τον κόσμο, ενώ και η ορεινή ενδοχώρα έχει αρχίσει και αυτή τα τελευταία χρόνια να αναπτύσσεται τουριστικά. Το σιδηροδρομικό δίκτυο ακολουθεί τη μοναδική αυτή ακτογραμμή ,ενώνει όλες τις μεσαίου μεγέθους πόλεις ,εκτός της Σπάρτης ,για την οποία έπρεπε να υπάρχει πρόβλεψη στον σχεδιασμό του νέου αυτοκινητοδρόμου Λεύκτρο- Σπάρτης . Με δεδομένο ότι οι σταθμοί του ΟΣΕ έχουν κατασκευαστή εντός αστικού ιστού με μεγαλύτερη απόσταση π.χ για την Καλαμάτα τα 2,3 χλμ, Αργος 1,7 χλμ, Ναύπλιο 2 χλμ, Τρίπολη 2 χλμ, η χρήση του ποδηλάτου ως το ποιο ανταγωνιστικό υποκατάστατο του αυτοκινήτου για την προσέγγιση των σταθμών αλλά και την μετακίνηση είναι το σημείο που πρέπει να αναδείξουμε.
Η υποστήριξη ,ανάδειξη και προβολή του συνδυασμού σιδηροδρόμου με το ποδήλατο μπορεί να προσφέρει μια νέα εμπειρία σε όσους μετακινούνται καθημερινά για δουλειά μεταξύ των πόλεων της Πελοποννήσου. Για να πετύχει ο συνδυασμός αυτός θα πρέπει να είναι εύκολη η επιβίβαση του ποδηλάτου στους συρμούς ή να υπάρχουν σε κάθε σιδηροδρομικό σταθμό δέστρες και κοινόχρηστα ποδήλατα που θα παρέχονται σους επιβάτες δωρεάν.
Το σιδηροδρομικό δίκτυο διέρχεται από πολλούς σημαντικούς οικισμούς και καλύπτει περίπου το 50% των προορισμών αναψυχής δίνοντας μας την δυνατότητα και για τουριστική εκμετάλλευση. Η πρώτη σκέψη είναι να αξιοποιηθούν οι κεντρικοί σταθμοί ,αλλά και η δημιουργία ενδιάμεσων όπου κρίνεται απαραίτητο ,ως χώροι υποδοχής επισκεπτών. Στα σημεία αυτά θα γίνεται ενημέρωση για της δραστηριότητες που μπορούν να πραγματοποιήσουν, επισκέψιμα αγροκτήματα ,οινοποιεία, ιστορικούς χώρους, κτλ. Στα σημεία αυτά θα υπάρχουν και κοινόχρηστα ποδήλατα. Με τον τρόπο αυτό θα φέρουμε κόσμο στην περιφέρεια και θα αναδείξουμε τα πλεονεκτήματα και τις ιδιαίτερες ομορφιές τις Πελοποννήσου. Σκεφτείτε έναν οικογενειάρχη που ζει στο κέντρο τις Αθήνας να έχει την δυνατότητα με την χρήση μόνο ΜΜΜ, με πολύ χαμηλό κόστος σε σχέση με το Ι.Χ, να πραγματοποιήσει μια μονοήμερη εκδρομή στην Πελοπόννησο.
Αντίστοιχα και τα οφέλη για την τοπική οικονομία είναι πολύ μεγάλα.
Και δεν θα αναφέρω εδώ για συνδυασμένες μεταφορές, εμπορική χρήση ,θέματα που έχουν αναλύσει σε άρθρα τους ποιο ειδικοί από εμένα.
Για τον τρόπο υλοποιήσεως και χρηματοδοτήσεως πρέπει να ανοίξει άμεσα η συζήτηση με πρωτοβουλία τις Περιφέρειας.
Πηγές: Αθανασόπουλος Κωνσταντίνος Δρ Συγκοινωνιολόγος Μηχανικός ΕΜΠ Πολιτικός Μηχανικός Πανεπιστημίου Πατρών.
<<Σιδηρόδρομος και Ποδήλατο: Πυλώνες της Βιώσιμης Κινητικότητας – Μία ευκαιρία για την Πελοπόννησο’,. >>
Με εκτίμηση
Κακαλέτρης Παναγιώτης
kakaletris@gmail.com
Παρασκευή 15 Απριλίου 2011
ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΙΜΠΡΑΗΜ.
Καύση απορριμμάτων ή Πόλεις χωρίς Σκουπίδια;
Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/02/2011 Εφημερίδα Αυγή.
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΙΜΠΡΑΗΜ*
Ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα. Η φύση δεν παράγει απορρίμματα. Στα φυσικά οικοσυστήματα, αυτό που θεωρείται απόβλητο από ένα οργανισμό, αποτελεί χρήσιμη πρώτη ύλη για κάποιον άλλο, και έτσι, τίποτα δεν χάνεται και συνεχίζεται αρμονικά ο αέναος κύκλος της ζωής.
Οι σύγχρονες ανθρώπινες κοινωνίες διαταράσσουν αυτόν τον κύκλο με τρεις τρόπους. Πρώτον, ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει ένα ευρύ φάσμα ουσιών και υλικών που δεν υπήρχαν στη φύση ή δεν προϋπήρχαν σʼ αυτή τη μορφή. Τα πλαστικά είναι ένα καλό παράδειγμα. Ακόμη και το τυπωμένο χαρτί, είναι δύσκολο να αφομοιωθεί χωρίς παρενέργειες μέσω των φυσικών διεργασιών, αφού συνήθως περιέχει τοξικές λευκαντικές ουσίες και μελάνια με βαρέα μέταλλα.
Δεύτερον, οι ρυθμοί παραγωγής απορριμμάτων στις σύγχρονες βιομηχανικές κοινωνίες ξεπερνούν τη δυνατότητα των οικοσυστημάτων να αφομοιώσουν γρήγορα τα απορρίμματα με φυσικές διεργασίες, με αποτέλεσμα τη συσσώρευση τεράστιων όγκων σκουπιδιών που αποτελούν πλέον ένα μείζον πρόβλημα το οποίο καλούμαστε να διαχειριστούμε.
Τρίτον, αν και εξαρτώμαστε απολύτως από τη φύση για την απόληψη των πρώτων υλών που χρειαζόμαστε για την επιβίωσή μας, έχουμε διαχωρίσει τα δύο ρεύματα απόληψης και απόρριψης χρήσιμων υλικών, με αποτέλεσμα να επιβαρύνουμε διπλά. Τι κάνουμε λοιπόν; Η ʽορθοδοξίαʼ των ημερών επιτάσσει δύο ʽλύσειςʼ: το θάψιμο και το κάψιμο. Καμία από τις δύο δεν λύνει όμως το γόρδιο δεσμό των απορριμμάτων, αφού και οι δύο δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα στη ρίζα του. Με άλλα λόγια, βλέπουν τα απορρίμματα σαν πρόβλημα που πρέπει να ξεφορτωθούμε και όχι σαν χρήσιμες και πολύτιμες πρώτες ύλες που πρέπει να επανενταχθούν στην αέναη ροή της ύλης που κρατά τον πλανήτη μας ζωντανό. Η ταφή των απορριμμάτων, είτε σε ανεξέλεγκτες χωματερές, είτε σε ελεγχόμενους χώρους ʽυγειονομικής ταφήςʼ, έχει δεχθεί προ πολλού τα πυρά από πολλές πλευρές. Και δικαίως.
Η σπατάλη πρώτων υλών, η ρύπανση των υπόγειων υδροφορέων από τα τοξικά κατασταλάγματα, η πρόκληση πυρκαγιών, οι εκλύσεις τοξικών διοξινών από την εκούσια ή μη καύση των σκουπιδιών, η υποβάθμιση περιοχών, η αφόρητη δυσωδία, είναι μερικές μόνο από τις επιπτώσεις της επιλογής αυτής. Γιʼ αυτό άλλωστε και οι πολίτες των περιοχών που επιλέγονται για υποδοχή απορριμμάτων προς ταφή αντιδρούν και διαμαρτύρονται για την υποβάθμιση της ζωής τους. Ειδικότερα στην Ελλάδα, τα προβλήματα που θίξαμε παρουσιάζονται στον υπερθετικό βαθμό. Πάνω από χίλιες ανεξέλεγκτες χωματερές (και χιλιάδες μικρότεροι σκουπιδότοποι σε ρέματα και χέρσα γη), συνθέτουν μια εικόνα υποβάθμισης και ντροπής. Οι χωματερές αυτές αποτελούν τη σημαντικότερη πηγή έκλυσης διοξινών στη χώρα, επιβαρύνοντας την τροφική αλυσίδα και εν τέλει την υγεία όλων μας.
Ορθώς λοιπόν αποτελεί πολιτική επιλογή το κλείσιμο όλων των παράνομων και ανεξέλεγκτων χωματερών. Το ερώτημα βέβαια είναι τι θα τις αντικαταστήσει. Μία από τις προτεινόμενες επιλογές είναι η καύση των απορριμμάτων με ή χωρίς απόληψη ενέργειας. Είναι όμως η επιλογή αυτή λογική; Προστατεύει το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία; Λύνει εν τέλει το πρόβλημα;
Η απάντηση είναι όχι. Η καύση απορριμμάτων (ή αλλιώς θερμική επεξεργασία) είναι ακριβή, αναποτελεσματική και επικίνδυνη μέθοδος διαχείρισης, η οποία δε συμβαδίζει με τις αρχές της αειφορίας και της βιώσιμης ανάπτυξης και επιπλέον δεν είναι συμβατή με άλλες ηπιότερες μεθόδους διαχείρισης, όπως για παράδειγμα η ανακύκλωση και η κομποστοποίηση. Η απόρριψη της καύσης και γενικότερα όλων των συγγενών τεχνολογιών θερμικής επεξεργασίας των απορριμμάτων (αλλά και των βιομηχανικών και νοσοκομειακών αποβλήτων) βασίζεται σε μια σειρά από ισχυρά επιχειρήματα τα οποία συνηγορούν κατά της συγκεκριμένης τεχνολογίας.
Ρύπανση
Τα εργοστάσια καύσης αποβλήτων είναι άρρηκτα δεμένα με την έκλυση διοξινών και εκατοντάδων άλλων τοξικών ουσιών. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η καύση των αποβλήτων θεωρείται η σημαντικότερη πηγή έκλυσης διοξινών, ενώ ταυτόχρονα ευθύνεται για ένα σημαντικό ποσοστό των εκλύσεων υδραργύρου στο περιβάλλον.
Ανεπαρκείς έλεγχοι – αδυναμία τήρησης των κανονισμών
Η σημερινή τεχνολογία δεν παρέχει τη δυνατότητα συνεχούς και αδιάλειπτης παρακολούθησης των συγκεντρώσεων των πιο τοξικών ρύπων. Οι όποιες μετρήσεις γίνονται, βασίζονται σε αμφίβολες μεθοδολογίες και υποβαθμίζουν το πραγματικό πρόβλημα. Ακόμη κι έτσι, τα περισσότερα εργοστάσια καύσης αποβλήτων δεν μπορούν να ανταποκριθούν στους ισχύοντες κανονισμούς για τον έλεγχο της ρύπανσης.
Η καύση ʽανακυκλώνειʼ το πρόβλημα, δεν το λύνει
Η καύση δεν εξαφανίζει τα απόβλητα και βέβαια δεν εξαλείφει τους ρύπους. Η εφαρμογή αντιρρυπαντικής τεχνολογίας έχει απλώς ως αποτέλεσμα τη μεταφορά του προβλήματος από την ατμόσφαιρα στο έδαφος και τα νερά.
Η καύση είναι με διαφορά η πιο ακριβή μέθοδος διαχείρισης των αποβλήτων
Τα σύγχρονα εργοστάσια καύσης αποτελούν πανάκριβη και συχνά απαγορευτική επιλογή, σε σχέση με εναλλακτικές μεθόδους διαχείρισης. Η υψηλή επένδυση που απαιτείται έχει οδηγήσει συχνά πολλές δημοτικές αρχές σε οικονομική κρίση και στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.
Η καύση είναι επιλογή εντάσεως κεφαλαίου και όχι εργασίας
Η καύση δημιουργεί λιγότερες θέσεις εργασίας σε σχέση με άλλες μεθόδους διαχείρισης, όπως για παράδειγμα η ανακύκλωση.
Η καύση σπαταλά ενέργεια
Μία ολοκληρωμένη ανάλυση του κύκλου ζωής της τεχνολογίας αυτής, δείχνει ότι συχνά η καύση σπαταλά περισσότερη ενέργεια απʼ αυτήν που παράγεται καίγοντας τα απόβλητα. Η ανακύκλωση αποτελεί σαφώς ορθολογικότερη επιλογή αν θέλουμε να εξοικονομήσουμε ενέργεια μέσω της διαχείρισης των απορριμμάτων.
Η καύση δεν είναι συμβατή με τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης και της καθαρής παραγωγής
Η καύση δεν ανταποκρίνεται στα κριτήρια της καθαρής παραγωγής που περιλαμβάνουν τέσσερα τουλάχιστον προαπαιτούμενα:
- υψηλό βαθμό απόδοσης και καταστροφής των τοξικών ουσιών, συνδυαζόμενο με:
- συγκράτηση όλων των παραπροϊόντων
- αναγνώριση και καταγραφή όλων των παραπροϊόντων
- απουσία ανεξέλεγκτων εκλύσεων.
Η καύση δεν είναι επίσης συμβατή με τρεις βασικές αρχές του διεθνούς περιβαλλοντικού δικαίου:
- την αρχή της πρόληψης
- την αρχή της προφύλαξης, και
- τον περιορισμό της διασυνοριακής ρύπανσης.
Η λύση: Πόλεις χωρίς σκουπίδια
Τα τελευταία χρόνια, η Οικολογική Εταιρία Ανακύκλωσης και η Greenpeace σε συνεργασία με το WWF και το Δίκτυο Μεσόγειος SOS, έχουν επεξεργαστεί και καταθέσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο διαχείρισης των απορριμμάτων προς την Πολιτεία και την τοπική αυτοδιοίκηση. Κεντρικός άξονας του προτεινόμενου μοντέλου είναι η επαναχρησιμοποίηση – κομποστοποίηση – ανακύκλωση των απορριμμάτων, αντί άλλων επικίνδυνων τεχνολογιών και μεθόδων διαχείρισης, όπως η ταφή και η καύση. Η λύση αυτή είναι όχι μόνο η πλέον ρεαλιστική, αλλά και αυτή με τα περισσότερα περιβαλλοντικά, κοινωνικά και οικονομικά οφέλη.
Κλείνοντας, μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, η οργή και ο πανικός είναι οι χειρότεροι σύμβουλοι. Όπως και σε πολλά άλλα καυτά ζητήματα που ταλανίζουν τη χώρα, το ουσιαστικό είναι να θέσουμε τα σωστά ερωτήματα για να βρούμε τις σωστές απαντήσεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το ερώτημα αν θα πρέπει να κατασκευάσουμε εργοστάσια καύσης είναι εκ του πονηρού, μιας και προωθείται από πλασιέ εταιριών που νοιάζονται για τη μεγιστοποίηση των κερδών τους και όχι για τη βιωσιμότητα του πλανήτη μας. Ήδη μέσα από το νόμο για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας η καύση απορριμμάτων επιδοτείται εν μέρει ως ανανεώσιμη τεχνολογία, κάτι που σημαίνει ότι πιθανόν στο μέλλον να επιβαρυνόμαστε μέσα από το τέλος ΑΠΕ για να πλουτίζουν συγκεκριμένοι επιχειρηματικοί όμιλοι που επένδυσαν σε μία επικίνδυνη τεχνολογία.
Στο μόνο λογικό ερώτημα που μπορεί και οφείλει να θέσει κανείς, το ερώτημα δηλαδή ʽποιός είναι ο πιο αποδοτικός και φιλικός προς το περιβάλλον τρόπος για να διαχειριστούμε τα σκουπίδια μας;ʼ, η απάντηση είναι μονοσήμαντη. Μείωση-Επαναχρησιμοποίηση- Ανακύκλωση. Το τρίπτυχο αυτό εγγυάται την αειφορία και είναι το μόνο που μπορεί να μας οδηγήσει σε ένα βιώσιμο μέλλον. Είναι το μόνο που μπορεί να κάνει τις ʽΠόλεις χωρίς σκουπίδιαʼ μια πραγματικότητα στα χρόνια που έρχονται. Η επιλογή είναι δική μας. B
Σημείωση
Μπορείτε να βρείτε αναλυτικά πληροφορίες για την καύση απορριμμάτων και την εναλλακτική πρόταση των περιβαλλοντικών ΜΚΟ στην ιστοσελίδα www.greenpeace.gr
* Συντονιστής Εκστρατειών
Ελληνικό Γραφείο της Greenpeace
Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2011
Ρεαλιστική πρόταση .
ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ
Ρεαλιστική πρόταση
Μπροστά στη γενικευμένη κρίση στο θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων λύση υπάρχει και είναι στο χέρι όλων μας να την πραγματοποιήσουμε! Είναι άδικο να επιβάλουμε την ταφή ή καύση τεράστιων ποσοτήτων απορριμμάτων σε περιβαλλοντικά υποβαθμισμένες περιοχές .Για μένα η λύση βρίσκεται στην ανάληψη της ευθύνης από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, αλλά και τους πολίτες, για να προωθήσουμε μια πολιτική μηδενικών αποβλήτων.
1.Σημείο κλειδί στην λύση του προβλήματος των απορριμμάτων είναι ο ρόλος του υπεύθυνου πολίτη που αναλαμβάνει την ατομική του ευθύνη δίνοντας βάρος στην πρόληψη της παραγωγής απορριμμάτων, αλλάζοντας τα πρότυπα κατανάλωσης, επιλέγοντας προϊόντα με ελάχιστο περιβαλλοντικό και κοινωνικό αποτύπωμα, στηρίζοντας την επαναχρησιμοποίηση, συμμετέχοντας σε προγράμματα ανακύκλωσης/κομποστοποίησης.
2.Υποχρεωτική ανακύκλωση στην πηγή.
Ένα πρόβλημα για να λυθεί πρέπει να αντιμετωπιστεί στην πηγή του που στην προκειμένη περίπτωση είναι η κατοικία.
Ο υπεύθυνος πολίτης μπορεί κατ’ αρχή να αλλάξει το σπίτι του και τη γειτονιά του σε οικολογική κατεύθυνση κάνοντας καθημερινή συνήθεια καλές πρακτικές όπως η κομποστοποίηση των πράσινων απορριμμάτων του, η μείωση/εξάλειψη της χρήσης επικίνδυνων υλικών ή άλλων προϊόντων με μεγάλο περιβαλλοντικό αποτύπωμα ,διαλογή των ανακυκλώσιμων υλικών.
Σε κάθε κατοικία να δοθούν 5 μικρή κάδοι (60-100 lt) διαφορετικού χρώματος για κάθε υλικό(γυαλί-μέταλλο-χαρτί-πλαστικό-οργανικά)και ένα 20lt μπιτόνι για συλλογή ελαίων. Καθημερινή συλλογή ενός υλικού .
Για την επιτυχία ενός συστήματος στην Ελλάδα δυστυχώς χρειάζεται και αστυνόμευση .Τον ρόλο αυτό μπορούν να τον αναλάβουν οι εργάτες καθαριότητας και η δημοτική αστυνομία με μπόνους το 30% από την πώληση των ανακυκλώσιμων υλικών. Παράλληλα θα έχουν την δυνατότητα να επιβάλουν πρόστιμο στην κατοικία που δεν συνεργάζεται (προκαθορισμένο πρόστιμο 5 ευρώ το οποίο θα μπορεί να επιβάλλεται καθημερινά μέχρι την συμμόρφωση).
Συστήματα ανταποδοτικής ανακύκλωσης.
Οι Δήμοι θα πρέπει να εφαρμόσουν προγράμματα επαναχρησιμοποίησης /ανακύκλωσης για όλες τις κατηγορίες υλικών για τα οποία υπάρχουν ήδη συλλογικά συστήματα εναλλακτικής διαχείρισης (ηλεκτρικά/ηλεκτρονικά απόβλητα, παλιά ελαστικά, ορυκτέλαια, μπαταρίες, συσσωρευτές, οχήματα τέλους κύκλου ζωής).
Κατάργηση των κάδων σε δημόσιους χώρους.
3.Διαδημοτικές μονάδες κομποστοποίησης-λιπασματοποίησης σε συνεργασία με αγροτικούς συνεταιρισμούς οπότε θα γίνεται πρόσμιξη και με άχρηστα γεωργικά υπολείμματα και άχρηστα γεωργικά προϊόντα.
Το τελικό προϊόν ,κομπόστ, θα διατίθεται στους αγρότες ως εδαφοβελτιωτικό.
Μονάδα παραγωγής biodiesel από την συγκέντρωση ελαίων και γεωργικών υπολειμμάτων.
4.Κεντρα συγκεντρώσεως ανακυκλώσιμων υλικών. Σταθμοί μεταφόρτωσης.
Σημεία που θα γίνεται από τον δήμο το πακετάρισμα των υλικών και την προώθηση στις εταιρείες. Επιτέλους θα χρησιμοποιηθούν και η δεμοτοποιητές.Στόν χώρο αυτό θα υπάρχει και σημείο συγκέντρωσης επικίνδυνων υλικών. Στο σημείο αυτό θα μπορούν και μόνοι τους οι δημότες να μεταφέρουν υλικά (ηλεκτρικά/ηλεκτρονικά απόβλητα, παλιά ελαστικά, ορυκτέλαια, μπαταρίες, συσσωρευτές)
5.Κοινωνικά παντοπωλεία.
Κάθε κοινωνικό παντοπωλείο θα πρέπει να βρίσκεται μέσα στον αστικό χώρο και θα διαθέτει χώρους για την συγκέντρωση ρουχισμού, υποδήματα, έπιπλα ηλεκτρικές ηλεκτρονικές συσκευές, βιβλία, κτλ τα οποία θα μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν.
6.Διαχείρηση αδρανών υλικών
Προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στην εναλλακτική διαχείριση των αποβλήτων εκσκαφών, οικοδομών, κατεδαφίσεων (μπάζα), το μεγαλύτερο ρεύμα αποβλήτων που η ανακύκλωση του θα συνέβαλε σε μεγάλη εξοικονόμηση φυσικών πόρων (π.χ άργιλος, χαλίκι και άμμος που σήμερα λαμβάνονται από ποταμούς με σημαντικές επιπτώσεις στο οικοσύστημα).
7.Υπολείμματα στερεών αστικών αποβλήτων.
Δημιουργείται ένας ΧΥΤΥ ανά διαχειριστική ενότητα.
Υπογραφή συμφωνίας με την τοπική κοινωνία ,όπου θα προβλέπεται και αποζημίωση για κάθε ημέρα καθυστέρησης, για την αποκατάσταση μετά την πάροδο 15ετίας.
8.Νοσοκομειακά και ιατρικά απόβλητα .
Συγχρόνως θα πρέπει, με ευθύνη του ΥΠΕΚΑ, να επεκταθεί η εναλλακτική διαχείριση και για άλλες κατηγορίες υλικών που μέχρι σήμερα καταλήγουν ανεξέλεγκτα στο περιβάλλον, χρησιμοποιημένα/ληγμένα φάρμακα, επικίνδυνα νοσοκομειακά και ιατρικά απόβλητα.
Κακαλέτρης Παναγιώτης
kakaletris@gmail.com
Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010
Ελληνική οικονομία το 1843.
H κρίση χρέους και ο αποκλεισμός από τις χρηματαγορές βύθισαν τη νεαρή οικονομία και οδήγησαν σε εξαθλίωση αγρότες και εμπόρους.
Οι τόκοι θα καταβάλλονταν επιπλέον με μηνιαία έντοκα γραμμάτια (5% τόκος)! Δηλαδή, οι πρεσβευτές θα έπαιρναν στις αρχές κάθε μήνα τα γραμμάτια, που θα ήταν πληρωτέα στο τέλος του μήνα! Tα μέτρα εξοντωτικής λιτότητας, που επιβάλλει η μοναρχία του Oθωνα το 1842- 1843 για να μπορέσει να καταβάλει τα τοκοχρεολύσια των δανείων του παρελθόντος, δίνουν νέα ώθηση στην οξύτατη, ήδη, οικονομική κρίση. Eπιδεινώνουν την κατάσταση στη γεωργία και το εμπόριο.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η δραματική πτώση του εισοδήματος των αγροτών και των εμπόρων μειώνει τα κρατικά έσοδα από φόρους, δασμούς και τέλη. H ύφεση («υπαναβύθιση» αποκαλείται σε ντοκουμέντο της εποχής) θριαμβεύει. H «εκποίηση των φθαρτών κτημάτων» του Δημοσίου (αποκρατικοποιήσεις, όπως θα λέγαμε σήμερα) δεν αντισταθμίζει τις μεγάλες απώλειες.
H μοναδική λύση, που ήταν ο εξωτερικός δανεισμός, απορρίπτεται από τις Tρεις Δυνάμεις, παρά τις ταπεινωτικές προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης. Περίλυπος ο υπουργός Eξωτερικών I. Pίζος έγραφε προς τον Σπ. Tρικούπη, πρεσβευτή στο Λονδίνο: «Eκάμαμεν και κάμομεν ελαττώσεις σχεδόν παραλύουσας τον τακτικόν στρατόν και το ναυτικόν και υστερούσας την ζωοτροφίαν (διατροφή) πολλών υπαλλήλων εις όλους τους κλάδους. Eίθε η Θεία Πρόνοια να επιβλέψη ελέω τω όμματι επί την ταλαίπωρον Eλλάδα...» Aντί, όμως, για θεϊκή επέμβαση ήρθε το Πρωτόκολλο των Tριών Δυνάμεων τον Iούλιο του 1843.
Σύμφωνα με τους βασικούς του όρους: · H Eλλάδα υποχρεωνόταν να καταβάλει περίπου 3,7 εκατ. φράγκα το χρόνο για τοκοχρεολύσια. Tο ποσό ήταν υπέρογκο, όπως παρατηρούν όλοι οι μελετητές. Iσοδυναμούσε με 25-30% των τακτικών εσόδων του προϋπολογισμού και έτσι περιόριζε, μέχρι ασφυξίας, τις δημόσιες δαπάνες. · Για την τακτική εξόφληση του χρέους προορίζονταν οι εισπράξεις του κράτους από τους τελωνειακούς δασμούς, τους φόρους χαρτοσήμου, τους έγγειους φόρους κι άλλα φορολογικά έσοδα. · Oι τρεις πρεσβευτές στην Aθήνα θα επέβλεπαν την εφαρμογή του «μνημονίου» και ο τραπεζικός οίκος Rothshild (ήταν ο δανειστής των 60 εκατ. του 1832) θα εισέπραττε ο ίδιος τα χρέη στην Aθήνα ·
H ελληνική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να δίνει στους πρεσβευτές αναφορά για κάθε οικονομικό στοιχείο, προκειμένου να κρίνεται αν είναι συμβατό με την εξασφάλιση καταβολής των τοκοχρεολυσίων. Πέραν αυτών, είναι χαρακτηριστικό ότι οι τόκοι, που είχαν προκαταβληθεί από τις εγγυήτριες Tρεις Δυνάμεις, θα καταβάλλονταν επιπλέον με μηνιαία έντοκα γραμμάτια (5% τόκος)! Δηλαδή, οι πρεσβευτές θα έπαιρναν στις αρχές κάθε μήνα τα γραμμάτια, που θα ήταν πληρωτέα στο τέλος του μήνα! Μείωση δαπανών «Mε λίγα λόγια», όπως σχολιάζει ο κλασικός ιστορικός για την περίοδο Tζον Πετρόπουλος, «οι δυνάμεις όχι μόνο κατέλυαν τη δημοσιονομική αυτονομία της Eλλάδας, αλλά και την εξανάγκαζαν να μειώσει τις δαπάνες της κατά 3,5 εκατ. φράγκα. Oι περικοπές που είχαν ήδη χαρακτηριστεί δραστικές δεν είχαν καν προσεγγίσει το ποσό που όριζε η σύμβαση. H συλλογική ενέργεια των προστάτιδων δυνάμεων έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκρηξη της επανάστασης (3 Σεπτεμβρίου 1843)».
H κυβέρνηση θα αναγκαστεί να υπογράψει το «μνημόνιο» στις 2 Σεπτεμβρίου, την παραμονή της επανάστασης. Aν και το περιεχόμενό του, σε βασικές γραμμές είχε γίνει γνωστό νωρίτερα, προκαλώντας σάλο, η αποδοχή του, θα είναι η ταφόπλακα της μοναρχίας του Oθωνα. Oι ρίζες της κακοδαιμονίας στο δάνειο του 1832 Oι ρίζες της δημοσιονομικής κακοδαιμονίας του νεαρού ελληνικού κράτους εντοπίζονται στο δάνειο των 60 εκατ. φράγκων του 1832. Tην «προίκα», που δόθηκε (τμηματικά και με το αζημίωτο) για να έρθει ο Oθων στην Eλλάδα. Σύμφωνα με τη δανειακή συνθήκη (υπογράφεται από τη Bαυαρία κα τις Tρεις Δυνάμεις ερήμην της Eλλάδας) το ελληνικό κράτος είναι υποχρεωμένο να «αφιερώσι προπαντός άλλου εξόδου εις την πληρωμήν των τόκων και του χρεολυσίου του δανείου τας πρώτας εισπράξεις του δημοσίου ταμείου». Όριζε, επιπλέον, ότι «οι διπλωματικοί αντιπρόσωποι των τριών Aυλών θέλουσιν επιφορτισθή να επαγρυπνώσιν εις την εκτέλεσιν του όρου». Aνεξαρτήτως από το γεγονός ότι η Eλλάδα με το δάνειο αυτό έγινε φτωχότερη, όπως τεκμηριώνεται με συγκεκριμένα στοιχεία, η υποχρέωση αυτή σήμαινε την πρώτη εν δυνάμει επιβολή διεθνούς ελέγχου σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Mε ό,τι συνεπάγεται αυτό για την ανεξαρτησία μιας χώρας... Tο 1843 για πολλούς και διάφορους λόγους, που σχετίζονται με τις πολιτικές και τα ετερόκλητα συμφέροντα Aγγλίας, Γαλλίας και Pωσίας απέναντι στην Eλλάδα, είχε έρθει η ώρα να ενεργοποιηθεί ο όρος του δανείου του 1832. H άμεση ανάληψη και της οικονομικής διακυβέρνησης από τους ξένους, τότε, θα ματαιωθεί με την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου. Προς το παρόν, όμως, επειδή μια δεκαπενταετία αργότερα, η πρώτη διεθνής «τρόικα» για τα ελληνικά οικονομικά θα πάρει σάρκα και οστά, όπως έχουμε δει σε παλιότερες σελίδες ιστορίας της «Hμερησίας»... NTOKOYMENTO «Tα πάντα εις ακινησίαν και στασιμότητα» H απρόσμενη και μεγάλη κρίση, που ξεσπά το 1841- 43 στην Eλλάδα, αποτυπώνεται με δραματικό τρόπο στα δημοσιεύματα της εποχής. H απελπισία, η απαισιοδοξία, ο φόβος διαχέονται παντού. Tο απόσπασμα από την εφημερίδα «Hχώ των Eπαρχιών» της Πάτρας, που απηχεί αστικές-εκσυγχρονιστικές τάσεις, είναι πολύ χαρακτηριστικό και κάθε άλλο παρά περιθωριακό. Tο κείμενο δημοσιεύεται το καλοκαίρι του 1843 (1 Iουνίου), καθώς λήγει η προθεσμία καταβολής των τοκοχρεολυσίων, η Eλλάδα αδυνατεί να τις καταβάλει και οι διεθνείς δανειστές-εγγυητές, ως Σάυλοκ, διεκδικούν κομμάτια από τις σάρκες της: «Tης εσχάτης αχρηματίας η μάστιξ κατέστρεψε τας ελπίδας των κατοίκων πάσης τάξεως. Kατέστησε τους πλουσίους πτωχούς, τους πένητας πάντη απόρους και δυστυχείς, τους εργάτας αργούς, τας δε ευφόρους και καλλιεργουμένας των επαρχιών πεδιάδας, από των οποίων των κτηματιών η τάξις προσεδόκα την πρόοδόν της και οι γεωργοί την ευημερίαν των, εις αγρούς ακανθών μετέβαλε. Πάντες εκπεπληγμένοι και έντρομοι θεωρούσι τας περικυκλούσας σήμερον την πατρίδα δεινάς περιστάσεις, ελεεινολογούντες εαυτούς και θρηνούντες την εξουσίαν. Tα πάντα ευρίσκονται εις ακινησίαν και στασιμότητα. H αθυμία, εξαπλώσασα απανταχού τον μέλανα πέπλον της, το παν επισκιάζει. Mόνη δε η κατήφεια βασιλεύουσα εις τας καρδίας των Eλλήνων απάντων κατέλαβε τας διαφόρους τάξεις της κοινωνίας μας, νέους, άνδρας, γέροντας, παντός γένους και βαθμού. H χρηματοδεία των επαρχιών του κράτους εν γένει κατέστη αφόρητος . Tι να ελπίση τις πλέον δύναται; Oποίαν πρόοδον; Oποίον μέλλον; ... Aι τάξεις άπασαι της κοινωνίας ήρχισαν να παραλύωσιν, οι έμποροι απηλπίσθησαν, οι κτηματίαι αφανίσθησαν, οι γεωργοί εδυστύχησαν και οι αρτοποιοί αυτοί αναγκάζονται να διακόπτωσιν από καιρού εις καιρόν το έργον των αδυνατούντες να πωλήσωσιν άρτον, ως μη έχοντες χρήματα να προμηθευθώσι τας αναγκαίας ύλας. Tα λοιπά καθείς να συλλογισθή δύναται, καθείς να κρίνη μόνος του ημπορεί. Πόθεν άρα προήλθον τα δυστυχήματα ταύτα;» Διαχρονικό το ερώτημα, χωρίς εύκολες απαντήσεις...
Διαβάστε τι έγινε στην ελληνική οικονομία το 1843, συγκρίνετε το με τοσήμερα και θα αντιληφθείτε τι συμβαίνει στην παγκόσμια και στηνελληνική ιστορία, ανεξαρτήτως εποχών, προσώπων και ονομάτων. Ησύγκριση, μόνο ανατριχίλα μπορεί να προκαλέσει.Έχουμε και λέμε:
Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες τηςΕυρώπης τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα.Δυστυχώς τα λεφτά δεν είχαν πάει σε υποδομές που θα βοηθούσαν τηνκατεστραμένη ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίουςτης επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλωντου στέμματος.Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύριαδραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό τών συνολικών εσόδωντου...ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύριαετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευετίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού. (Μήπως κάτιαρχίζει να μας θυμίζει;)Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποίαόμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να ...συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα γιατην ετήσια δόση χρήματα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνικήκυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλειτο ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις,ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά. (Βρεκοίτα κάτι συμπτώσεις...)Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων(Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικόχρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές τωνμεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στηνελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του. Αρχίζουνδιαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήναυπογράφουν μνημόνιο σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει ναπάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες τοαστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούνστους δανειστές της. Για να είναι σίγουροι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οιπρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του ΥπουργικούΣυμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερήκατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται.Για να μην τα πολυλογώ, σας αναφέρω τα βασικά μέτρα που επέβαλε ηκυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου.Κάθε ομοιότητα με την εποχή μας, είναι εντελώς τυχαία και πέραν τωνπροθέσεων του ιστορικού που τα κατέγραψε:
1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οιμισθοί όσων παρέμειναν.
2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολοτου πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες.
3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά οαριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρνανχωράφια.
4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της"δεκάτης", που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή.
5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.
6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα ταδημόσια έργα.
7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους.
8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οιδασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου.
9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό.
10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες"εθνικές γαίες" με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.
11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις μετην καταβολή εφάπαξ ποσού.Δεν είναι ανατριχιαστικά όμοια με την εποχή μας; Είδατε που οιοικονομικές συνταγές λιτότητας είναι σαν το παλιό καλό κρασί; γιαποιούς;Ίδιες, αιώνιες, ανυπόφορες. Κι επειδή ξέρω ότι θα ρωτήσετε "τι πέτυχανμε όλα αυτά;", σας απαντώ:Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι ξένοι πήραν έναμέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλάφαλήρισε ξανά μετά από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το "Κύριοι, δυστυχώςεπτωχεύσαμεν" του Χαριλάου Τρικούπη, το 1893.Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, από πολλούς ιστορικούςθεωρείται μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα τηςεπανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.Μήπως πρέπει να αναλογιστούν σοβαρά οι εντός και εκτός αρμόδιοι, τιανάλογο μπορεί να συμβεί και με το τωρινό μνημόνιο...Έτσι για να ταιριάξει κι' αυτό με το τότε...
Για την αντιγραφή:
Παναγιώτης Κακαλέτρης
Οι τόκοι θα καταβάλλονταν επιπλέον με μηνιαία έντοκα γραμμάτια (5% τόκος)! Δηλαδή, οι πρεσβευτές θα έπαιρναν στις αρχές κάθε μήνα τα γραμμάτια, που θα ήταν πληρωτέα στο τέλος του μήνα! Tα μέτρα εξοντωτικής λιτότητας, που επιβάλλει η μοναρχία του Oθωνα το 1842- 1843 για να μπορέσει να καταβάλει τα τοκοχρεολύσια των δανείων του παρελθόντος, δίνουν νέα ώθηση στην οξύτατη, ήδη, οικονομική κρίση. Eπιδεινώνουν την κατάσταση στη γεωργία και το εμπόριο.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η δραματική πτώση του εισοδήματος των αγροτών και των εμπόρων μειώνει τα κρατικά έσοδα από φόρους, δασμούς και τέλη. H ύφεση («υπαναβύθιση» αποκαλείται σε ντοκουμέντο της εποχής) θριαμβεύει. H «εκποίηση των φθαρτών κτημάτων» του Δημοσίου (αποκρατικοποιήσεις, όπως θα λέγαμε σήμερα) δεν αντισταθμίζει τις μεγάλες απώλειες.
H μοναδική λύση, που ήταν ο εξωτερικός δανεισμός, απορρίπτεται από τις Tρεις Δυνάμεις, παρά τις ταπεινωτικές προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης. Περίλυπος ο υπουργός Eξωτερικών I. Pίζος έγραφε προς τον Σπ. Tρικούπη, πρεσβευτή στο Λονδίνο: «Eκάμαμεν και κάμομεν ελαττώσεις σχεδόν παραλύουσας τον τακτικόν στρατόν και το ναυτικόν και υστερούσας την ζωοτροφίαν (διατροφή) πολλών υπαλλήλων εις όλους τους κλάδους. Eίθε η Θεία Πρόνοια να επιβλέψη ελέω τω όμματι επί την ταλαίπωρον Eλλάδα...» Aντί, όμως, για θεϊκή επέμβαση ήρθε το Πρωτόκολλο των Tριών Δυνάμεων τον Iούλιο του 1843.
Σύμφωνα με τους βασικούς του όρους: · H Eλλάδα υποχρεωνόταν να καταβάλει περίπου 3,7 εκατ. φράγκα το χρόνο για τοκοχρεολύσια. Tο ποσό ήταν υπέρογκο, όπως παρατηρούν όλοι οι μελετητές. Iσοδυναμούσε με 25-30% των τακτικών εσόδων του προϋπολογισμού και έτσι περιόριζε, μέχρι ασφυξίας, τις δημόσιες δαπάνες. · Για την τακτική εξόφληση του χρέους προορίζονταν οι εισπράξεις του κράτους από τους τελωνειακούς δασμούς, τους φόρους χαρτοσήμου, τους έγγειους φόρους κι άλλα φορολογικά έσοδα. · Oι τρεις πρεσβευτές στην Aθήνα θα επέβλεπαν την εφαρμογή του «μνημονίου» και ο τραπεζικός οίκος Rothshild (ήταν ο δανειστής των 60 εκατ. του 1832) θα εισέπραττε ο ίδιος τα χρέη στην Aθήνα ·
H ελληνική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να δίνει στους πρεσβευτές αναφορά για κάθε οικονομικό στοιχείο, προκειμένου να κρίνεται αν είναι συμβατό με την εξασφάλιση καταβολής των τοκοχρεολυσίων. Πέραν αυτών, είναι χαρακτηριστικό ότι οι τόκοι, που είχαν προκαταβληθεί από τις εγγυήτριες Tρεις Δυνάμεις, θα καταβάλλονταν επιπλέον με μηνιαία έντοκα γραμμάτια (5% τόκος)! Δηλαδή, οι πρεσβευτές θα έπαιρναν στις αρχές κάθε μήνα τα γραμμάτια, που θα ήταν πληρωτέα στο τέλος του μήνα! Μείωση δαπανών «Mε λίγα λόγια», όπως σχολιάζει ο κλασικός ιστορικός για την περίοδο Tζον Πετρόπουλος, «οι δυνάμεις όχι μόνο κατέλυαν τη δημοσιονομική αυτονομία της Eλλάδας, αλλά και την εξανάγκαζαν να μειώσει τις δαπάνες της κατά 3,5 εκατ. φράγκα. Oι περικοπές που είχαν ήδη χαρακτηριστεί δραστικές δεν είχαν καν προσεγγίσει το ποσό που όριζε η σύμβαση. H συλλογική ενέργεια των προστάτιδων δυνάμεων έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκρηξη της επανάστασης (3 Σεπτεμβρίου 1843)».
H κυβέρνηση θα αναγκαστεί να υπογράψει το «μνημόνιο» στις 2 Σεπτεμβρίου, την παραμονή της επανάστασης. Aν και το περιεχόμενό του, σε βασικές γραμμές είχε γίνει γνωστό νωρίτερα, προκαλώντας σάλο, η αποδοχή του, θα είναι η ταφόπλακα της μοναρχίας του Oθωνα. Oι ρίζες της κακοδαιμονίας στο δάνειο του 1832 Oι ρίζες της δημοσιονομικής κακοδαιμονίας του νεαρού ελληνικού κράτους εντοπίζονται στο δάνειο των 60 εκατ. φράγκων του 1832. Tην «προίκα», που δόθηκε (τμηματικά και με το αζημίωτο) για να έρθει ο Oθων στην Eλλάδα. Σύμφωνα με τη δανειακή συνθήκη (υπογράφεται από τη Bαυαρία κα τις Tρεις Δυνάμεις ερήμην της Eλλάδας) το ελληνικό κράτος είναι υποχρεωμένο να «αφιερώσι προπαντός άλλου εξόδου εις την πληρωμήν των τόκων και του χρεολυσίου του δανείου τας πρώτας εισπράξεις του δημοσίου ταμείου». Όριζε, επιπλέον, ότι «οι διπλωματικοί αντιπρόσωποι των τριών Aυλών θέλουσιν επιφορτισθή να επαγρυπνώσιν εις την εκτέλεσιν του όρου». Aνεξαρτήτως από το γεγονός ότι η Eλλάδα με το δάνειο αυτό έγινε φτωχότερη, όπως τεκμηριώνεται με συγκεκριμένα στοιχεία, η υποχρέωση αυτή σήμαινε την πρώτη εν δυνάμει επιβολή διεθνούς ελέγχου σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Mε ό,τι συνεπάγεται αυτό για την ανεξαρτησία μιας χώρας... Tο 1843 για πολλούς και διάφορους λόγους, που σχετίζονται με τις πολιτικές και τα ετερόκλητα συμφέροντα Aγγλίας, Γαλλίας και Pωσίας απέναντι στην Eλλάδα, είχε έρθει η ώρα να ενεργοποιηθεί ο όρος του δανείου του 1832. H άμεση ανάληψη και της οικονομικής διακυβέρνησης από τους ξένους, τότε, θα ματαιωθεί με την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου. Προς το παρόν, όμως, επειδή μια δεκαπενταετία αργότερα, η πρώτη διεθνής «τρόικα» για τα ελληνικά οικονομικά θα πάρει σάρκα και οστά, όπως έχουμε δει σε παλιότερες σελίδες ιστορίας της «Hμερησίας»... NTOKOYMENTO «Tα πάντα εις ακινησίαν και στασιμότητα» H απρόσμενη και μεγάλη κρίση, που ξεσπά το 1841- 43 στην Eλλάδα, αποτυπώνεται με δραματικό τρόπο στα δημοσιεύματα της εποχής. H απελπισία, η απαισιοδοξία, ο φόβος διαχέονται παντού. Tο απόσπασμα από την εφημερίδα «Hχώ των Eπαρχιών» της Πάτρας, που απηχεί αστικές-εκσυγχρονιστικές τάσεις, είναι πολύ χαρακτηριστικό και κάθε άλλο παρά περιθωριακό. Tο κείμενο δημοσιεύεται το καλοκαίρι του 1843 (1 Iουνίου), καθώς λήγει η προθεσμία καταβολής των τοκοχρεολυσίων, η Eλλάδα αδυνατεί να τις καταβάλει και οι διεθνείς δανειστές-εγγυητές, ως Σάυλοκ, διεκδικούν κομμάτια από τις σάρκες της: «Tης εσχάτης αχρηματίας η μάστιξ κατέστρεψε τας ελπίδας των κατοίκων πάσης τάξεως. Kατέστησε τους πλουσίους πτωχούς, τους πένητας πάντη απόρους και δυστυχείς, τους εργάτας αργούς, τας δε ευφόρους και καλλιεργουμένας των επαρχιών πεδιάδας, από των οποίων των κτηματιών η τάξις προσεδόκα την πρόοδόν της και οι γεωργοί την ευημερίαν των, εις αγρούς ακανθών μετέβαλε. Πάντες εκπεπληγμένοι και έντρομοι θεωρούσι τας περικυκλούσας σήμερον την πατρίδα δεινάς περιστάσεις, ελεεινολογούντες εαυτούς και θρηνούντες την εξουσίαν. Tα πάντα ευρίσκονται εις ακινησίαν και στασιμότητα. H αθυμία, εξαπλώσασα απανταχού τον μέλανα πέπλον της, το παν επισκιάζει. Mόνη δε η κατήφεια βασιλεύουσα εις τας καρδίας των Eλλήνων απάντων κατέλαβε τας διαφόρους τάξεις της κοινωνίας μας, νέους, άνδρας, γέροντας, παντός γένους και βαθμού. H χρηματοδεία των επαρχιών του κράτους εν γένει κατέστη αφόρητος . Tι να ελπίση τις πλέον δύναται; Oποίαν πρόοδον; Oποίον μέλλον; ... Aι τάξεις άπασαι της κοινωνίας ήρχισαν να παραλύωσιν, οι έμποροι απηλπίσθησαν, οι κτηματίαι αφανίσθησαν, οι γεωργοί εδυστύχησαν και οι αρτοποιοί αυτοί αναγκάζονται να διακόπτωσιν από καιρού εις καιρόν το έργον των αδυνατούντες να πωλήσωσιν άρτον, ως μη έχοντες χρήματα να προμηθευθώσι τας αναγκαίας ύλας. Tα λοιπά καθείς να συλλογισθή δύναται, καθείς να κρίνη μόνος του ημπορεί. Πόθεν άρα προήλθον τα δυστυχήματα ταύτα;» Διαχρονικό το ερώτημα, χωρίς εύκολες απαντήσεις...
Διαβάστε τι έγινε στην ελληνική οικονομία το 1843, συγκρίνετε το με τοσήμερα και θα αντιληφθείτε τι συμβαίνει στην παγκόσμια και στηνελληνική ιστορία, ανεξαρτήτως εποχών, προσώπων και ονομάτων. Ησύγκριση, μόνο ανατριχίλα μπορεί να προκαλέσει.Έχουμε και λέμε:
Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες τηςΕυρώπης τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα.Δυστυχώς τα λεφτά δεν είχαν πάει σε υποδομές που θα βοηθούσαν τηνκατεστραμένη ελληνική οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίουςτης επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλωντου στέμματος.Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύριαδραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό τών συνολικών εσόδωντου...ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύριαετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευετίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού. (Μήπως κάτιαρχίζει να μας θυμίζει;)Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποίαόμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να ...συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα γιατην ετήσια δόση χρήματα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνικήκυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλειτο ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις μεγάλες δυνάμεις,ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά. (Βρεκοίτα κάτι συμπτώσεις...)Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων(Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το ελληνικόχρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι πρεσβευτές τωνμεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στηνελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του. Αρχίζουνδιαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήναυπογράφουν μνημόνιο σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει ναπάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες τοαστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούνστους δανειστές της. Για να είναι σίγουροι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οιπρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του ΥπουργικούΣυμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα λεπτομερήκατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται.Για να μην τα πολυλογώ, σας αναφέρω τα βασικά μέτρα που επέβαλε ηκυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου.Κάθε ομοιότητα με την εποχή μας, είναι εντελώς τυχαία και πέραν τωνπροθέσεων του ιστορικού που τα κατέγραψε:
1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οιμισθοί όσων παρέμειναν.
2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολοτου πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες.
3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά οαριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρνανχωράφια.
4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της"δεκάτης", που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή.
5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.
6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα ταδημόσια έργα.
7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους.
8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οιδασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου.
9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό.
10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες"εθνικές γαίες" με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.
11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις μετην καταβολή εφάπαξ ποσού.Δεν είναι ανατριχιαστικά όμοια με την εποχή μας; Είδατε που οιοικονομικές συνταγές λιτότητας είναι σαν το παλιό καλό κρασί; γιαποιούς;Ίδιες, αιώνιες, ανυπόφορες. Κι επειδή ξέρω ότι θα ρωτήσετε "τι πέτυχανμε όλα αυτά;", σας απαντώ:Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι ξένοι πήραν έναμέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλάφαλήρισε ξανά μετά από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το "Κύριοι, δυστυχώςεπτωχεύσαμεν" του Χαριλάου Τρικούπη, το 1893.Πάντως, το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, από πολλούς ιστορικούςθεωρείται μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα τηςεπανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.Μήπως πρέπει να αναλογιστούν σοβαρά οι εντός και εκτός αρμόδιοι, τιανάλογο μπορεί να συμβεί και με το τωρινό μνημόνιο...Έτσι για να ταιριάξει κι' αυτό με το τότε...
Για την αντιγραφή:
Παναγιώτης Κακαλέτρης
Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010
ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ:ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ
Η χρονική συγκυρία των επερχόμενων εκλογών για την Τοπική Αυτοδιοίκηση στις 7 Νοεμβρίου, βρίσκει τη συντριπτική πλειονότητα των συμπολιτών μας στη δίνη των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης. Είναι σίγουρο πως η Τ.Α. δεν μπορεί από μόνη της να σηκώσει το βάρος αντιμετώπισης της διεξόδου από την κρίση. Μιας κρίσης που καλούμαστε να πληρώσουμε δυσανάλογα με αυτούς που τη δημιούργησαν και έχουν την κύρια ευθύνη.
Η Αυτοδιοίκηση σήμερα πρέπει να βάλει στην πρώτη γραμμή προτεραιότητας τον πολίτη, όχι μόνο σαν δέκτη σωστών και άμεσων υπηρεσιών, αλλά και ως συμμέτοχο, συνδιαμορφωτή τοπικών πολιτικών και δράσεων. Έχει καθήκον σήμερα να αποδείξει ότι μπορεί να αποτελέσει έναν πρωτοποριακό, διοικητικό, κοινωνικό και πολιτικό θεσμό.
Στο πλαίσιο αυτό η Τ.Α. οφείλει να παραμείνει θεσμός με την πιο άμεση επαφή με τον πολίτη και μαζί να αγωνιστούν για την:
- αντιστροφή της άθλιας αντίληψης που κυριάρχησε με τη διαπλοκή, την κατασπατάληση πόρων και την κακή διαχείριση.
- ανάκτηση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς και την πολιτική, μέσα από τη μαζική συμμετοχή και τη διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών ζωής.
Εν τω μεταξύ, από το 2011 η Τ.Α. θα βρεθεί μπροστά σε περιορισμένους πόρους, με την αξιοπιστία στο ναδίρ, και ακόμα και εάν δεν υπήρχε η οικονομική κρίση, θα ήταν στην πρώτη γραμμή λόγο εφαρμογής του «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ».
Το παρελθόν απέδειξε ότι ευκαιριακές πολιτικές δεν βοήθησαν ούτε τον τόπο ούτε τους ανθρώπους του. Οι βαρύγδουπες δηλώσεις και οι υποσχέσεις δεν θα πείσουν κανέναν.
Στις 7 Νοεμβρίου καλείστε να πάρετε αποφάσεις για το μέλλον της Περιφέρειας. Μοναδικό κριτήριο κατά τη γνώμη μου για τη στήριξη μιας παράταξης είναι η φερεγγυότητα προγραμμάτων και προσώπων.
Στο πλαίσιο αυτό, προσωπική μου άποψη είναι ότι στην περιφέρεια Πελοποννήσου η παράταξη που πληροί τις παραπάνω προϋποθέσεις είναι η «Δημοκρατική Οικολογική Συνεργασία» με υποψήφιο Περιφερειάρχη το Γεώργιο Τσόγκα. Σας καλώ να στηρίξετε ενεργά την προσπάθεια αυτή.
Παναγιώτης Κακαλέτρης
ΠΡΩΗΝ
Μέλος Πανελλαδικού Συμβουλίου
Οικολόγων - Πράσινων
Αιολικά Πάρκα σε προστατευόμενες φυσικές περιοχές.
Κατευθυντήριες γραμμές της Ευρ. Επιτροπής
Κατευθυντήριες γραμμές για τον συμβιβασμό αντιθέσεων μεταξύ της ανάπτυξης της αιολικής ενέργειας και της πολιτικής για τη βιοποικιλότητα
Μολονότι η αιολική ενέργεια δεν απειλεί εν γένει την άγρια πανίδα και χλωρίδα, η άτοπη χωροθέτηση ή ο άστοχος σχεδιασμός αιολικών πάρκων είναι δυνατόν να έχουν δυσμενείς επιπτώσεις σε ευπαθή είδη και ενδιαιτήματα. Για τον λόγο αυτό, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσίευσε σήμερα κατευθυντήριες γραμμές για την ανάπτυξη της αιολικής ενέργειας σε προστατευόμενες φυσικές περιοχές. Αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές ισχύουν για το δίκτυο Natura 2000, το οποίο αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής για τη βιοποικιλότητα και σημαντικό εργαλείο στο πλαίσιο των προσπαθειών της ΕΕ για την αναχαίτιση και την αντιστροφή της απώλειας της βιοποικιλότητας έως το 2020. Η αιολική ενέργεια πρέπει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην επίτευξη του ενωσιακού στόχου αύξησης σε 20% του μεριδίου των ανανεώσιμων πηγών στη συνολική κατανάλωση ενέργειας στην Ευρώπη έως το 2020 και δεν αποκλείεται εξ ορισμού η ανάπτυξή της σε περιοχές Natura 2000. Τα αναπτυξιακά σχέδια αιολικής ενέργειας πρέπει να αξιολογούνται κατά περίπτωση.
Ο αρμόδιος για το περιβάλλον Ευρωπαίος Επίτροπος Janez Potočnik δήλωσε:«Με αυτές τις νέες κατευθυντήριες γραμμές παρέχεται στα κράτη μέλη και τη βιομηχανία σαφήνεια για την ανάληψη δραστηριοτήτων ανάπτυξης της αιολικής ενέργειας που να συνάδουν με τις απαιτήσεις του δικτύου Natura 2000. Δεν πρόκειται για αλλαγή της νομοθεσίας ή της πολιτικής, αλλά απλώς για καθοδήγηση σχετικά με την ισχύουσα νομοθεσία. Σκοπός μας είναι να διασφαλίσουμε ότι θα επιτευχθούν οι στόχοι μας για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τηρώντας παράλληλα τη νομοθεσία της ΕΕ για την προστασία των ειδών άγριας πανίδας και χλωρίδας.»
Το κλειδί είναι ο στρατηγικός σχεδιασμός
Δημοσιεύτηκαν σήμερα κατευθυντήριες γραμμές για την αποφυγή αντιθέσεων μεταξύ της ανάπτυξης της αιολικής ενέργειας και της διατήρησης της βιοποικιλότητας σε προστατευόμενες περιοχές του δικτύου Natura 2000. Σε αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές υπογραμμίζεται η σημασία του στρατηγικού σχεδιασμού και η ανάγκη για ποιοτικώς επαρκή αξιολόγηση των νέων αναπτυξιακών έργων. Στις κατευθυντήριες γραμμές περιλαμβάνονται παραδείγματα βέλτιστων πρακτικών και υποδεικνύονται τρόποι ανάπτυξης έργων αιολικής ενέργειας με τους οποίους είναι δυνατόν να αποφευχθεί η καταστροφή της φύσης σε ευαίσθητες περιοχές.
Ο στρατηγικός σχεδιασμός των αναπτυξιακών έργων αιολικών πάρκων σε ευρεία γεωγραφική κλίμακα αποτελεί έναν από τους αποτελεσματικότερους τρόπους για να ελαχιστοποιούνται οι επιπτώσεις των αιολικών πάρκων στην φύση και την άγρια πανίδα και χλωρίδα από τα πρώτα στάδια της διαδικασίας σχεδιασμού. Με τον στρατηγικό σχεδιασμό δεν συγκροτείται απλώς πιο ολοκληρωμένο πλαίσιο ανάπτυξης, αλλά περιορίζεται και ο κίνδυνος να προκύψουν σε μεταγενέστερα στάδια δυσκολίες και καθυστερήσεις σε επίπεδο μεμονωμένων έργων.
Ιστορικό
Η Ευρώπη έχει θέσει ως στόχο για το 2020 να ανέλθει σε 20% το μερίδιο των ανανεώσιμων πηγών στη συνολική κατανάλωση ενέργειας και η αιολική ενέργεια είναι μια από τις ανανεώσιμες πηγές που προορίζεται να συμβάλει σημαντικά στην επίτευξη αυτού του στόχου. Η αιολική ενέργεια βοηθά επίσης στην ουσιαστική μείωση των εκπομπών θερμοκηπιακών αερίων και ατμοσφαιρικών ρύπων, καθώς και στον περιορισμό της κατανάλωσης γλυκού νερού που χρησιμοποιείται για τη συμβατική ηλεκτροπαραγωγή στην ΕΕ. Η αιολική ενέργεια έχει αναπτυχθεί ραγδαία την τελευταία δεκαετία και το μερίδιό της στη συνολική κατανάλωση ενέργειας στην ΕΕ το 2009 ανήλθε σε περίπου 4,8%. Το ποσοστό αυτό αναμένεται τουλάχιστον να τριπλασιαστεί έως το 2020.
Το πανευρωπαϊκό οικολογικό δίκτυο Natura 2000, το οποίο αποτελείται από περίπου 26 000 τόπους στις 27 χώρες της ΕΕ, συστάθηκε με βάση την οδηγία του 1992 για τα ενδιαιτήματα και καλύπτει σχεδόν το 18% του χερσαίου εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο στόχος του δικτύου είναι η διατήρηση και αειφόρος χρήση των περιοχών με υψηλής αξίας βιοποικιλότητα και η εξασφάλιση της μακροπρόθεσμης επιβίωσης των πλέον πολύτιμων και απειλούμενων ειδών και ενδιαιτημάτων της Ευρώπης. Το Natura 2000 δεν είναι σύστημα αυστηρά προστατευόμενων βιοτόπων όπου απαγορεύεται κάθε είδους ανθρώπινη δραστηριότητα. Μολονότι το δίκτυο βεβαίως θα συμπεριλαμβάνει προστατευόμενους βιότοπους, η ιδιοκτησίατου μεγαλύτερου μέρους των εκτάσεων που περιλαμβάνει θα παραμείνει μάλλον ιδιωτική και η έμφαση θα δοθεί στη διασφάλιση της μελλοντικής διαχείρισης των εκτάσεων αυτών με περιβαλλοντικά αειφορικό αλλά και οικονομικά βιώσιμο τρόπο.
Περισσότερες πληροφορίες
Κατευθυντήριες γραμμές για την αιολική ενέργεια και το δίκτυο Natura 2000
Η πολιτική της ΕΕ για τη φύση και τη βιοποικιλότητα
Η πολιτική της ΕΕ για την αιολική ενέργεια
Η πλήρης Έκθεση για λογαριασμό της Κομισιόν βρίσκεται εδώ: http://ec.europa.eu/environment/nature/natura2000/management/docs/Wind_farms.pdf
Παρασκευή 29 Οκτωβρίου 2010
ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ
Δύο μήνες μετά την επιχείρηση-σκούπα στον Ασωπό, μυστήριο παραμένει το τι συμβαίνει με τα επικίνδυνα απόβλητα. Το υπουργείο δεν ανακοινώνει τις ρυπαίνουσες βιομηχανίες και κανείς δεν ξέρει τι κάνουν τώρα με τα απόβλητά τους -αφού οι αρμόδιες εταιρείες για τη μεταφορά τους στο εξωτερικό δηλώνουν πως δεν έχουν πάρε-δώσε με βιομηχανίες των Οινοφύτων. Την ίδια ώρα φαίνεται πως οι τελευταίες λειτουργούν με περιβαλλοντικούς όρους της παλιάς νομοθεσίας και αρμόδιος να τις ελέγξει είναι ένας και μοναδικός υπάλληλος στη Νομαρχία....
ΑΠΟΘΗΚΕΥΜΕΝΟΙ 600.000 ΤΟΝΟΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΝ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ
 |
Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΥΠΕΧΩΔΕ, στη χώρα μας παράγονται ετησίως περί τους 333.000 τόνοι επικίνδυνων αποβλήτων. Από αυτούς, το 62% υποβάλλονται σε εργασίες διάθεσης και το υπόλοιπο σε εργασίες αξιοποίησης. Σε απλά Ελληνικά, το 62% πετάγεται, άγνωστο πού, και ύστερα από τι είδους διαχείριση.
Σε μεγάλο ποσοστό αφορούν απόβλητα από θερμικές επεξεργασίες (44,5 χιλιάδες τόνοι, κυρίως από τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα) και απόβλητα από τη χημική βιομηχανία (25.000 τόνοι).
Εκτιμάται ότι το 40% περίπου των τοξικών και επικίνδυνων βιομηχανικών αποβλήτων παράγεται στην περιοχή της Αττικοβοιωτίας και το 30% στην Κεντρική Μακεδονία. Η συνολική ποσότητα επικίνδυνων αποβλήτων που μεταφέρεται στο εξωτερικό «λόγω απουσίας των απαιτούμενων υποδομών στην Ελλάδα», όπως αναφέρεται στην έκθεση του ΥΠΕΧΩΔΕ, ανέρχεται σε 1.550 τόνους, με προορισμό κυρίως τη Γερμανία (πάνω από το 70%
Η ανεργία στις περιφέρειες της ΕΕ
Η ανεργία στις περιφέρειες της ΕΕ (2009) και η μεταβολή από το 2008.
Μπορεί να ενδιαφέρει:
http://epp.eurostat.ec.europa.eu/cache/ITY_PUBLIC/1-27102010-AP/EN/1-27102010-AP-EN.PDF
http://epp.eurostat.ec.europa.eu/cache/ITY_PUBLIC/1-27102010-AP/EN/1-27102010-AP-EN.PDF
Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010
TEDxAcademy: Ένα νέο όραμα για την Ελλάδα
TEDxAcademy: Ένα νέο όραμα για την Ελλάδα
«Η αντιμετώπιση της αλλαγής πρέπει να ξεκινήσει από μέσα μας». «Δεν μπορείτε να δώσετε λύσεις στη κρίση εφαρμόζοντας αυτά που κάνατε μέχρι σήμερα». «Οι θησαυροί μπορεί να θάβονται, αλλά μόνο για να ξεθαφτούν, όταν χρειάζονται. Ήρθε η ώρα να ξαναβγεί ο δικός μας θησαυρός στην επιφάνεια και να αξιοποιηθεί σωστά». Οι ιδέες εκείνο το απόγευμα έδιναν και έπαιρναν. «Επιτέλους, κάτι καινοτόμο, ποιοτικό και ελπιδοφόρο, που μας κάνει να αισιοδοξούμε, να πιστέψουμε ξανά και να ονειρευτούμε», ήταν τα λόγια πολλών, που συμμετείχαν στην εκδήλωση. Σε μια κλειστή αίθουσα στο Μουσείο Μπενάκη, οι λέξεις ύφεση, έλλειμμα, κρίση πήραν αίφνης μια άλλη μορφή. Ευκαιρία, ανάπτυξη, όραμα. Είκοσι ομιλητές από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο μαζί με ένα κοινό τετρακοσίων ατόμων μίλησαν για την καινοτομία, την ηθική, την τεχνολογία, την νέα γενιά, την αποτελεσματική διακυβέρνηση και την συμπόνια, για το πώς μπορεί η Ελλάδα σαν χώρα να μετατρέψει τις αδυναμίες της σε δύναμη. Κεντρικό θέμα: «Ένα νέο όραμα για την Ελλάδα». Όλα αυτά στο πρώτο TEDxAcademy, που διοργανώθηκε στην Ελλάδα, μία ανεξάρτητη, μη κερδοσκοπική διοργάνωση, αυτόνομων εκδηλώσεων τοπικού χαρακτήρα, με στόχο να φέρει κοντά ανθρώπους, που θέλουν να μοιραστούν «ιδέες, που αξίζει να διαδοθούν». Όραμα: Ειρηνική επανάσταση, κοινωνική αναγέννηση «Σκεφτείτε κάτι πολύ απλό. Τη "διαδρομή" που κάνει μία κλήση της Ελληνικής αστυνομίας και το κόστος, που επιφέρει στο κράτος. Μία κλήση των 80¤ κοστίζει στο κράτος 200¤. Και όλα αυτά διότι δεν κάνουμε χρήση της τεχνολογίας, η οποία θα μπορούσε να επιφέρει στο κράτος σημαντική εξοικονόμηση πόρων», είπε ο Κώστας Μάλλιος, ο οποίος ασχολείται στη Microsoft, με ανερχόμενες τεχνολογίες και επιχειρηματικά μοντέλα για να βρει τρόπους να μεταφέρει νέες ιδέες εκτός εργαστηρίου.{συνέχεια..}.
© 2010 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ.
Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010
ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΓΓΑΡΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟ;
Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην Ουγγαρία από τη διαρροή κόκκινης λάσπης από το εργοστάσιο επεξεργασίας βωξίτη για παραγωγή αλουμινίου, μας φέρνει στο νου την αντίστοιχη κατάσταση στον Κορινθιακό. Επί 46 χρόνια 750.000 τόνοι κόκκινης λάσπης κάθε χρόνο διοχετεύονται στη θάλασσα και στη στεριά. Τεράστιο μέρος του βυθού του Κορινθιακού Κόλπου καλύπτεται πλέον με αυτό το επικίνδυνο ίζημα.
Η τραγωδία στην Ουγγαρία μας δείχνει πόσο δύσκολη υπόθεση είναι η διαχείρση της κόκκινης λάσπης.To διαρκές έγκλημα στον Κορινθιακό δεν μπορεί να κρυφτεί.
Νομοθεσία για τα οικοδομικά απόβλητα
Μετά από 6 ολόκληρα χρόνια αναβολών, δημοσιεύτηκε επιτέλους στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως η Κοινή Υπουργική Απόφαση για τα Απόβλητα Εκσκαφών, Κατασκευών και Κατεδαφίσεων-Α.Ε.Κ.Κ. με στοιχεία ΚΥΑ 36259/1757/Ε103/ ΦΕΚ 1312/24-8-2010 τ. β΄
Πρόκειται για μια αναγκαία νομοθετική ρύθμιση, που έρχεται να βάλει τάξη στην εξωφρενική κατάσταση που επικρατεί με τα μπάζα στην χώρα μας, μετά από έξι ολόκληρα χρόνια κωλυσιεργιών και διαβιβάσεων του σχεδίου από τον Άννα στον Καϊάφα. Η κατάσταση με τις διάσπαρτες αποθέσεις μπάζων (ακόμη και μέσα σε πόλεις), με τις επιδρομές στους ποταμούς για αδρανή υλικά, που θα μπορούσαν να καλυφθούν με ανάκτηση υλικών από τα οικοδομικά απόβλητα, και με την σχεδόν παντελή απουσία ανακύκλωσης, έχει ήδη ξεπεράσει κάθε ανεκτό όριο και δε μπορεί να συνεχιστεί άλλο.
Η ΚΥΑ έχει θετικά στοιχεία, καθώς :
· Εισάγει την αρχή της ευθύνης του «διαχειριστή» (αυτού που παράγει τα εν λόγω απόβλητα ), με την υποχρεωτική σύνταξη σχεδίου Διαχείρισης Αποβλήτων, ως στοιχείο του πολεοδομικού φακέλου του έργου.
· Υποχρεώνει τις εταιρίες με δραστηριότητες που παράγουν τέτοια απόβλητα, να συμβληθούν με «συστήματα» διαχείρισής τους (σύμφωνα με τον νόμο 2939/01), ή να συστήσουν ανάλογα δικά τους συστήματα.
· Προβλέπει χρονικά κλιμακούμενους ποσοτικούς στόχους ανάκτησης και επαναχρησιμοποίησης (30% επανάχρηση, ανακύκλωση, ανάκτηση ως 2012, 50% ως το 2015 και 70% το 2020)
· Ορίζει ασφαλιστική δικλίδα μέσω Πολεοδομίας για την σωστή διάθεσή τους, με κατάθεση τραπεζικής εγγυητικής επιστολής ώστε να διασφαλίζεται η νόμιμη διαχείριση των οικοδομικών αποβλήτων.
· Προβλέπει τόσο τακτικούς όσο και έκτακτους ελέγχους
· Ενσωματώνει εγκαίρως στοιχεία από την ΟΔΗΓΙΑ 2008/98/ΕΚ που απαιτεί εναρμόνιση του Εθνικού Δικαίου μέχρι 31/12/2010.
Επισημαίνουμε όμως ότι:
· Το χρονικό περιθώριο που δίδεται, ως την (1-1-2014) για την πλήρη γεωγραφική κάλυψη της Ελληνικής επικράτειας, σε όρους δημιουργίας και λειτουργίας συστημάτων από τους ενδιαφερομένους, είναι υπερβολικό. Πιστεύουμε ότι μπορούσε και έπρεπε να είναι τουλάχιστον κατά ένα έτος συντομότερο.
· Οι στόχοι περιορίζονται αυστηρά στις ελάχιστες απαιτήσεις της Οδηγίας 2008/98/ΕΚ για τα απόβλητα και δεν ακολουθούν το παράδειγμα άλλων χωρών που ανέλαβαν δεσμεύσεις αρκετά πιο φιλόδοξες.
· Προπάντων όμως υπογραμμίζουμε την ανάγκη για επιμελή και αξιόπιστη εφαρμογή διατάξεων και χρονοδιαγραμμάτων σε μια χώρα που δεν συνηθίζεται η συστηματική εφαρμογή των νόμων.
Η Ελλάδα πρέπει επιτέλους να πάψει να θυμίζει απέραντο μπαζότοπο, και αυτό θα πρέπει να γίνει το ταχύτερο.
Για περισσότερες πληροφορίες: Χάρης Μουρκάκος 6973 502745
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)